پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - ٥- اخلاص و بىنظرى كامل

اصولًا يكى از نشانه‌هاى روشن پيامبران راستين در مقايسه با مدعيان دروغين اين است كه آنها انگيزه‌هاى الهى دارند، و انگيزه الهى دليل بر صداقت مدعى نبوّت است؛ در حالى‌كه مدعيان دروغين انگيزه‌هاى مادى دارند؛ و هدف آنها سودجويى است؛ همان گونه كه در كار كاهنان و امثال آنها ديده مى‌شود.

به هر حال تأكيد قرآن بر اين مسأله كه پيامبران الهى يكى از نخستين سخنانشان اين بود كه ما هيچ‌گونه چشم داشتى در مقابل زحمات خود نداريم، نشان مى‌دهد كه آنها را با اين امتياز مى‌توان شناخت.

آنها اين سخن را مى‌گفتند و در عمل نيز نشان مى‌دادند در حالى كه يك مدعى كاذب ممكن است چنين سخنى را بگويد؛ ولى هرگز در عمل نمى‌تواند روى آن بايستد.

و شايد به همين دليل ملكه سبأ نيز هنگامى كه مى‌خواهد سليمان عليه السلام را آزمايش كند كه آيا او يك پيامبر راستين است، يا پادشاهى است كه از طريق دعوت ظاهرى به سوى خدا مى‌خواهد به مطامع مادى خود برسد، مى‌گويد: وَ انِّى مُرْسِلَةٌ الَيْهِمْ بَهَدِيَّةٍ فَنَاظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ‌: «من هديه گران‌بهايى براى آنها مى‌فرستم تا ببينم فرستادگان من چه خبر مى‌آورند؟» «يعنى اگر سليمان هديه را پذيرفت و خوش‌وقت شد معلوم مى‌شود انگيزه مادى دارد، در غير اين صورت معلوم مى‌شود به زخارف دنيا بى‌اعتنا است و داراى انگيزه الهى است» [١]

به هر حال تصريح قرآن به اين نكته درباره شش نفر از پيامبران بزرگ خدا كه دو نفر از آنان از پيامبران اولوالعزم بودند، نشان مى‌دهد كه اين ويژگى در همه پيامبران‌

[١]. سوره نمل، آيه ٣٥.