پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٣ - انبيا و علم غيب

از مجموع تعبيرات ششگانه فوق كه بعضى كراراً در آيات قرآن ذكر شده، به خوبى مى‌توان نتيجه گرفت كه علم غيب و احاطه به اسرار نهان، مخصوص ذات پاك خداست.

گروه دوّم‌

اكنون به سراغ گروه دوّم از آيات مى‌رويم كه پيامبران را سهيم در علم غيب مى‌شمرد، بايد آنها را دقيقاً بررسى كنيم تا دليل عدم تضاد آنها با گروه اوّل كه در لابه‌لاى همين آيات نهفته شده روشن شود.

١- عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ احَداً* الَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ فَانَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً* لِيَعْلَمَ انْ قَدْ ابْلَغُوا رِسَالَاتِ رَبِّهمْ وَ احَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَ احْصى‌ كُلَّ شَىْ‌ءٍ عَدَداً

(جن ٢٦ تا ٢٨)

٢- وَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبى‌ مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشآءُ

(آل‌عمران ١٧٩)

٣- وَ انَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَ مَا تَدَّخِرونَ فى‌ بُيُوتِكُمْ‌

(آل‌عمران ٤٩)

ترجمه‌

١- عالم الغيب اوست، و هيچ‌كس را بر اسرار غيبش آگاه نمى‌سازد- مگر رسولانى كه آنها را برگزيده است و مراقبينى از پيش رو و پشت سر براى آنها قرار مى‌دهد- تا بداند پيامبرانش‌