زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَاهُ فَلَمَّا قَضَى زَيْدٌ مِنْهَا وَطَراً زَوَّجْنَاكَهَا لِكَىْ لَايَكُونَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِي أَزْوَاجِ أَدْعِيَائِهِمْ إِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَراً وَكَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا» « (به خاطر بياور) زمانى را كه به آن كس كه خداوند به او نعمت داده بود و تونيزبه او نعمت داده بودى (به فرزند خوانده‌ات «زيد») مى گفتى: «همسرت را براى خود نگاه دار و از خدا بپرهيز». و در دل خود چيزى را پنهان مى داشتى كه خداوند آن را آشكار مى كند؛ و از مردم مى ترسيدى در حالى كه خداوند سزاوارتر است كه از او بترسى. هنگامى كه زيد نيازش را از آن زن به سر آورد (و از او جدا شد)، ما او را به همسرى تو درآورديم تا مشكلى براى مؤمنان در ازدواج با همسران پسرخوانده هايشان- هنگامى كه از آنها بى نياز شدند (و آنها را طلاق دادند)- نباشد؛ و فرمان خدا انجام شدنى است (و سنّت غلط تحريم اين زنان بايد شكسته شود)» [١].

در اين‌جا ميدان به دست ناآگاهان و گاه مغرضان افتاده كه يك مشت افسانه‌هاى دروغين به هم بافته و بر قرآن تحميل كنند و به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم نسبت دهند. [٢]

آنچه در اين‌جا براى ما مهم است و بايد به توضيح آن پرداخت دو جمله‌اى است كه در آيه فوق آمده، وگرنه افسانه‌هاى خرافى كه اثرى از آن در آيات قرآن وجود ندارد چيزى نيست كه ما بخواهيم مورد بررسى قرار دهيم و از آن دفاع كنيم.

در يك جمله مى‌فرمايد: وَ تُخْفى فى نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْديهِ‌ «در دل خود چيزى را پنهان مى‌داشتى كه خدا آن را آشكار مى‌سازد».

و در جمله دوّم مى‌خوانيم: وَ تَخْشَى الْناسَ وَ اللَّهُ احَقُّ انْ تَخْشهُ»: «از مردم بيم داشتى در حالى كه خداوند سزاوارتر است كه از او بترسى».

آيا اين دو جمله با مقام عصمت پيامبر منافات ندارد؟

[١]. سوره احزاب، آيه ٣٧.

[٢]. علاقه‌مندان مى‌توانند براى آگاهى بيشتر از اين داستان‌هاى مجعول و نقد آنها به جلد ١٧ تفسير نمونه ذيل آيه فوق مراجعه فرمايند.