پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠١ - ١- آدم عليه السلام

تنزيه انبياء

توضيحات‌

نخستين مطلبى كه در اين بحث بايد به سراغ آن برويم تعبيرات مختلفى در آيات قرآن مجيد است كه گاهى گمان مى‌شود اين تعبيرات دليل بر اين باشد كه گاهى گناه و خطا از آن بزرگواران صادر شده است.

مهمترين آياتى كه در اين زمينه مطرح شده آيات زير است:

اين آيات را به ترتيب تاريخ انبياء بيان مى‌كنيم:

١- آدم عليه السلام‌

در سوره طه ١٢١ مى‌خوانيم: وَعَصى‌ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‌: «آدم پروردگارش را عصيان كرد و از پادش او محروم شد»!

و نيز در آيه ١١٥ طه آمده است‌ وَلَقَدْ عَهِدْنَا الى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِىَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً «ما از آدم از قبل پيمان گرفته بوديم او فراموش كرد و عزم استوارى براى او نيافتيم».

در اين آيه نخست نسبت عصيان و غوايت به آدم داده شده، و در آيه دوّم نسبت نسيان، و هيچ‌يك از اين دو با مقام عصمت انبياء كه مصونت از گناه و خطا و نسيان است سازگار نيست.

پاسخ‌

مفسّران از قديم الايّام تا به امروز در پاسخ اين سؤال بحث‌هاى گوناگونى كرده‌اند.

بعضى بدون توجه به دلايل عقلى و نقلى گفته‌اند: منظور در اين‌جا صدور گناه‌