پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٨ - اهل بيت عليهم السلام كيستند؟
پيشين مانند ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و موسى و عيسى، و جمعى ديگر از پيامبران بزرگ، مىفرمايد: «آنها كسانى بودند كه خداوند هدايتشان كرد، پس به هدايت آنها اقتدا كن» اولِكَ الَّذينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدهُمُ اقْتَدِهْ. [١]
قابل توجه اينكه پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم را مأمور مىكند كه بىقيد و شرط به هدايت آنها اقتدا كند! آيا مىشود آن پيامبران الهى داراى مقام عصمت نباشند و چنين دستورى در مورد اقتداى بىقيد و شرط به آنها داده شود؟
به عبارت ديگر: در آيه فوق، نخست روى هدايت الهى نسبت به آنها تكيه مىكند سپس تفريع بر آن كرده مىگويد: حال كه آنها مشمول هدايت الهى شدند از هدايت آنها پيروى كن (دقت كنيد).
مسلّم است كه منظور از هدايت الهى در اينجا تنها ارائه طريق نيست، چرا كه ارائه طريق مخصوص انبياء نمىباشد همه انسانها حتى كافران مشمول ارائه طريق هستند، بنابراين هدايت مزبور همان ايصال به مطلوب (و رسانيدن به مقصود) خالى از هرگونه خطا و انحراف و اشتباه و گناه است.
مرحوم علّامه طباطبايى در الميزان مىگويد: «كه اين آيه مخصوص به معصومان است».
بديهى است منظور از هدايت پيامبران همان اصول معارفى است كه آنها به آن رسيدهاند، و نيز اصول تعليمات آنها در زمينه عبادت و سياست و اخلاق و تربيت، و اين منافاتى با نسخ بعضى از جزئيات احكام شريعت آنان ندارد و آنها كه هدايت را تنها به معناى ايمان يا صبر و مانند آن تفسير كردهاند در واقع به ذكر بعضى از مصاديق قناعت نمودهاند.
و نيز اينكه بعضى گمان كردهاند كه آيه فوق به وسيله آيه ٤٨ سوره مائده لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَ مِنْهَاجاً: «براى هريك از شما آيين و طريقه روشنى قرار داديم»
[١]. بايد توجه داشت كه «هاء» در اقتده ضمير نيست، بلكه هاء سكت است كه در موقع وقف بر حرف متحرك ملحق به كلام مىشود، آيه ٩٠ سوره انعام.