پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٧ - ٥- عدم شايستگى غير معصوم براى دريافت وحى

آيا ممكن است خداوند كه منبع لايزال معنويت و تقوا و قداست و پاكى است، نماينده خود را از ميان گنهكاران انتخاب كند، و اين مسئوليت بزرگ را به غير معصوم بسپارد؟

مى‌بينيم قرآن مجيد در پاسخ مشركان آلوده‌اى كه مى‌گفتند ما هرگز ايمان نمى‌آوريم مگر اين‌كه همانند آن چيزى كه به پيامبران خدا داده شده است به ما داده شود قَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتّىَ نُؤْتِىَ مِثْلَ مَا اوْتِىَ رُسُلُ اللَّهِ‌ مى‌فرمايد: اللَّهُ اعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ: «خدا آگاه‌تر است كه رسالت خويش را قرار دهد» (و چه كسانى شايسته آنند). (انعام ١٢٤)

٦- دلايل ديگر

بعضى از بزرگان در اين بحث دلايل ديگرى مطرح كرده‌اند كه جنبه فرعى دارد و گاه به دلايل گذشته باز مى‌گردد از جمله امور زير است:

١- هرگاه از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم گناهى سرزند اجتماع ضدين، يعنى دو دستور متضاد، لازم مى‌آيد، از يكسو بايد در همه چيز از پيامبر پيروى كرد، از سوى ديگر بايد در مورد آن گناه با او به مخالفت برخاست، و مى‌دانيم دو دستور متضاد هرگز از خداوند حكيم صادر نمى‌شود.

٢- اگر گناهى از پيامبر صادر شود بايد شهادتش پذيرفته نباشد، چون شهادت فاسق و اخبار او مقبول نيست، پس چگونه مى‌تواند شاهد بر وحى الهى در دنيا يا شاهد بر امت‌ها در قيامت گردد؟!

٣- هرگاه از پيامبر گناهى سرزند بايد مقام و موقعيت او از گنهكاران امت نيز پايين‌تر باشد، چرا كه ارتكاب معاصى و اعراض از اوامر الهى و پشت پا زدن به نواهى او از كسى كه با وحى الهى مرتبط است و در سطح بالايى از آگاهى است، بسيار قبيح‌تر و زشت‌تر است.