پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٠ - ٣- ابراهيم عليه السلام
و او در پاسخ گفت: «بلكه اين بزرگ بتها چنين كارى را كرده است از آنها سؤال كنيد اگر سخن مىگويند»! بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا فَاسْئَلُوهُم انْ كَانُوا يَنْطِقُونَ.
در اينجا ايراد مىشود كه چگونه ابراهيم عليه السلام كار خود را به بت بزرگ نسبت مىدهد، آيا اين دروغ نيست؟!
در همين ماجرا هنگامى كه از ابراهيم خواستند كه همراه بتپرستان براى مراسم جشن بتها به خارج از شهر برود، او با گفتن جمله إِنِّى سَقيمٌ [١] «من بيمارم» با اينكه بيمار نبود از همراهى با آنها خوددارى كرد، اين تعبير چگونه با مقام عصمت او سازگار است؟
و در سوره شعرا آيه ٨٢ مىخوانيم: ابراهيم صريحاً آرزوى آمرزش گناهانش را مىكند و مىگويد: «ولىّ و پروردگار من همان كسى است كه اميد دارم گناهانم را در روز جزا ببخشد» وَ الَّذِى اطْمَعُ انْ يَغْفِرَلِى خَطِيئَتى يَوْمَ الدّينِ.
آيا اين اعتراف دليل بر صدور گناه از آن پيامبر بزرگ نيست؟ و نيز گفتهاند چرا ابراهيم با آن ايمان قوى و نيرومندش كه از هرگونه شائبه شرك خالص بود با ستارهپرستان و ماهپرستان و خورشيد پرستان هم صدا شد و هذا رَبِّى [٢] «اين پروردگار من است» را بر زبان جارى ساخت.
اين چهار مورد كه در قرآن مجيد وارد شده، و هر كدام سوالى را در مورد مقام عصمت ابراهيم و مصونيت او از گناه برانگيخته است.
پاسخ
مفسّران بزرگ و روات احاديث در جواب اين سؤالات چهارگانه مطالب زيادى گفتهاند كه قسمتى از آنها سند معتبرى ندارد، و آنچه در اينجا مىآوريم پاسخهايى است كه از همه مناسبتر و قابل اعتمادتر است، مثلًا در مورد سؤال اوّل ابراهيم
[١]. سوره صافات، آيه ٨٩.
[٢]. سوره انعام، آيات ٧٦ و ٧٧ و ٧٨.