پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٩ - ٣- ابراهيم عليه السلام

«خداوندا فرزندم از اهل من است و وعده تو درباره اهل بيتم شامل حال او نيز مى‌شود».

در اين ماجرا هيچ كارى كه مصداق گناه و معصيت باشد ديده نمى‌شود، جز يك ترك اولى و آن اين‌كه نوح مى‌بايست بيشتر درباره فرزند خود تحقيق مى‌كرد، تا از خدا تقاضاى نجات او را نكند، آن هم تقاضايى توأم با اصرار.

تعبير نوح درباره فرزندش كه گفت: «بركشتى سوار شو و با كافران نباش (و نگفت از كافران مباش)» يَا بُنَىَّ ارْكَبْ مَعَنَا وَ لَاتَكُنْ مَعَ الْكَافِريِنَ‌ [١] نيز قرينه است بر اين‌كه نوح فرزندش را جزء كافران نمى‌دانست بلكه همنشين آنها مى‌ديد.

بعضى نيز گفته‌اند؛ كه نوح مى‌دانست فرزندش كافر است اما شدت علاقه او نسبت به فرزند خود- به اضافه هيجان فوق‌العاده‌اى كه به هنگام طوفان بى‌نظير به او دست داد- سبب شد موقتاً وضع او را به فراموشى بسپارد و دست به درگاه خدا برآورد، و تقاضاى نجات او كند، ولى از سوى خداوند به او هشدار داده شد، و او توجه پيدا كرد و از ترك اولائى كه مرتكب شده بود عذر خواهى نمود.

٣- ابراهيم عليه السلام‌

در مورد اين پيامبر بزرگ كه از نظر ايمان و اخلاص و ايثار و شجاعت و صبر و استقامت برجستگى فوق‌العاده‌اى حتى در ميان انبياى الهى دارد نيز پاره‌اى از تعبيرات ديده مى‌شود كه ممكن است در نظر ابتدايى به نوعى گناه تفسير شود.

در سوره انبياء آيه ٦٢ و ٦٣ مى‌خوانيم كه بعد از ماجراى بت‌شكنى گسترده ابراهيم و دستگير شدن و احضار در دادگاه، هنگامى كه از او سؤال كردند: «آيا تو اين بلاها را بر سر خدايان ما آورده‌اى؟» قَالُوا أَأَنْتَ فَعَلْتَ هَذَا بِآلِهَتِنَا يَا ابْرَاهِيمُ‌.

[١]. سوره هود، آيه ٤٢.