پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٠ - اهل بيت عليهم السلام كيستند؟

در اين‌كه ضمير «هُوَ» در جمله‌ انْ هُوَ الَّا وَحْىٌ يُوحى‌ به چه چيز برمى‌گردد؟

ظاهر اين است كه به «نطق» كه از جمله‌ مَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ استفاده مى‌شود باز مى‌گردد، يعنى «سخن او وحى الهى است» خواه اين سخن آيات قرآن باشد، يا احكام و مواعظ و حكم، و تفسيرهايى كه بيان مى‌كند همه اينها ريشه الهى دارد، ضمناً از اين آيات استفاده مى‌شود كه سرچشمه اصلى گمراهى‌ها و انحرافات پيروى از هواى نفس است و آن‌كس كه به طور كامل بر هواى نفس خويش مسلّط است مرتكب گناهى نمى‌شود و تقواى او مانع از گمراهى است، چرا كه تقوا در هر مرحله‌اى آميخته با روشن بينى است، و هنگامى كه به مرحله عالى برسد روشن بينى نيز به مرحله كمال مى‌رسد، بنابراين نه گناهى مرتكب مى‌شود و نه خطايى (دقت كنيد).

نتيجه‌

بى‌شك آيات فوق همه در بيان كيفيت و ابعاد عصمت انبياء يكسان نيست، بعضى فقط ناظر به عصمت از گناه، يا مصونيت از خطا است، و بعضى عموميت دارد، و همه را شامل مى‌شود، و بعضى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم سخن مى‌گويد، بعضى از انبياى پيشين، بعضى ناظر به گفتار است، و بعضى افعال را نيز شامل مى‌شود.

ولى در مجموع با انضمام به يكديگر اين حقيقت را مى‌توان ثابت كرد كه انبياء از هرگونه گناه و خطا پاك و معصوم و مبرّا هستند، و نيز معصوم بودن اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از بعضى از آيات فوق به خوبى ثابت مى‌شود و اين همان چيزى است كه ما در پى آن بوديم.