اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٧٥٣ - یافته های مهم (انرژی در شوروی)

زغال سنگ مزبور اگر تصفیه نشود قبل از حمل خود به خود مشتعل می گردد. این کیفیت اخیر دردسرهای

فراوانی را به بار آورده است چون کانسک آشنیسک ٣٢٠٠ کیلومتر دورتر از مسکو و١٦٠٠ کیلومتر

دورتر از منطقه صنعتی اورال واقع شده است .

(طبقه بندی نشده) در مبارزه با این مشکلات چند استراتژی پیشنهاد شده است. بعضیها پیشنهاد

کرده اند که زغال سنگ مزبور از طریق تکنیک پیرولیسیس به صورت زغال سنگ «نیمه کک شو» قابل

حمل در آمده و پس از آن توسط راه آهن مخصوص، مواد آهکی یا خط لوله کپسول مانند حمل و نقل

گردد. دیگران پیشنهاد کرده اند که زغال سنگ خشک و به صورت گاز درآید و گاز آن نیز به صورت مایع

تبدیل شود، ولی دیگران خواستار آنند که زغال سنگ در دهانه معادن نیروگاهها سوخته شود و نیروی

برق حاصله از آن از طریق خطوط ولتاژ بسیار عالی و دوربرد به سمت غرب منتقل گردد. ولی تمام این

روشها یا شامل تکنولوژیهای ناقص و آزمایش نشده است و یا تکنولوژیهای گرانقیمتی را در برمی گیرد.

(خیلی محرمانه) عدم توانایی شوروی در تأمین تکنولوژی مورد نیاز جهت گسترش زغال سنگ

کانسک آشینسک، تولید زغال سنگ این کشور را دچار محدودیتهای فراوانی ساخته است. در نتیجه

گرایش به وی نفت و گاز در سالهای ١٩٤٠ و١٩٥٠، رشد تولید زغال سنگ خام در اواخر سالهای ١٩٥٠

از ٥ درصد سالانه به ٥/٢ درصد در اوایل سالهای ١٩٧٠ نزول کرد. (از سال ١٩٦٠ تا سال ١٩٧٦ سهم

زغال سنگ در انرژی مصرفی شوروی از ٥٠% به ٣٠% کاهش یافت.) از سال ١٩٧٥ نیز رشد بازده،

کاهش بیشتری یافت و در سالهای ٧٧١٩٧٦ به سطح ٥/١ درصد در سال رسید. بازده ٧٢٤ میلیون تنی

١٩٧٨ معادل ٢٢ میلیون تن زغال سنگ خام کمتر از رقم پیش بینی شده تولیدی برای سال ١٩٧٨ بود.

طبق محاسبات سازمان سیا، بازده سال ١٩٨٠ نیز احتمالاً خیلی کمتر از هدف تولیدی ٨٠٥ میلیون تن

خواهد بود.

گسترش نیروی هیدروالکتریک سیبری (طبقه بندی نشده)

بر خلاف این واقعیت که گسترش اقتصادی سیبری در دهه های اخیر بیشتر جنبه استخراج منابع به

خود گرفته است، طراحان و برنامه ریزان روسی و تئوریسین هایشان هنوز هم بر گسترش همه جانبه

صنعتی اصرار دارند. آنها از «مجتمعهای صنعتی منطقه ای» حمایت می کنند که در آن از منابع طبیعی محلی

جهت بر پا ساختن اساس صنعتی ثابت محلی استفاده می شود. اگر یکی از جنبه های گسترش این فرضیه را

در برگیرد، نمی تواند چیزی جز گسترش نیروی هیدروالکتریک سیبری باشد، چون ایجاد مقداری

سدهای فشار قوی سبب شده است که صنایع متمرکز بر نیرو نیز در اطراف آنها پدید آیند.

در حالی که تعدادی کارخانه یا نیروگاه هیدروالکتریک به حمایت از عملیات معدنی در شرق دور

شوروی ایجاد شده است، ولی بزرگترین برنامه هیدروالکتریک بر روی رودخانه های شرقی سیبری یعنی

رود آنگارا وینیسی متمرکز شده است. این برنامه ها که در اواسط سالهای ٥٠ آغاز گردیده بود، نه تنها

شامل احداث سدهای نیروی عظیم و تأسیسات مولد نیروی مربوطه می شد، بلکه شامل زنجیره ای از

صنایع متمرکز بر نیرو چون صنایع آلومینیوم شیمیایی و خمیر کاغذ نیز می گردد. با به پایان رسیدن سدهای

فشار قوی شرق سیبری از نظر بازده نیرو بر غرب سیبری سبقت گرفت. در اواسط سالهای ١٩٧٠، شرق

سیبری حدود یک دهم نیروی برق تولیدی شوروی را که شامل ٤٠ در صد نیروی برق آبی بود تأمین