اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٧٥١ - یافته های مهم (انرژی در شوروی)

تولید تویمان باید بتواند بر زیربنای غیرمکفی مشکلات حفاری و نگهداری از چاهها در شرایط یخ بندان،

و مشکلات موجود در جذب کارگران فائق آید. علاوه بر این، عدم تمایل وزارتخانه هایی که از پروژه های

سیبری نفعی نمی برند به سرمایه گذاری سبب شده است که در بسیاری موارد زیانهایی وارد گردد.

(خیلی محرمانه) با این وصف، مهمترین عاملی که هزینه تولید گاز سیبری را بالا می برد احداث خط

لوله است. برای انتقال گاز تویمان به مصرف کنندگان روسی و اروپایی دو خط لوله احداث شده و یک خط

لوله ثالث نیز در دست احداث است. انتقال از طریق خط لوله در حال حاضر ٣٤ سرمایه ثابت صنعت گاز را

در اختیار دارد و حدود ٦٠ درصد سرمایه گذاری سالانه صنعت را به خود اختصاص داده است. حدود ٢٠

درصد نیروی کار ٠٠٠/٢٠٠ نفری آن در کار گذاردن، تعمیر و نگهداری و راه اندازی خط لوله به کار

گرفته شده اند، هنگامی که هر سه خط لوله تکمیل شوند، بزرگترین خط لوله جهان پدید خواهد آمد.

(خیلی محرمانه) کارخانه های لوله سازی و ماشین سازی داخلی شوروی نتوانسته اند کمیت و کیفیت

مورد نیاز لوله، کمپرسور و شیرها را تأمین نمایند. در نتیجه شوروی مجبور شده است برای رسیدن به

هدف، به وارد کردن لوله و کمپرسور از غرب (و ژاپن) ادامه دهد. از سال ١٩٧١، تا سال ١٩٧٥ روسها

شش میلیون تن لوله جوش داده شده قطور (از ١٤ میلیون تن کار گذاشته شده) را وارد کردند . میزان این

واردات در سالهای ٨٠ ١٩٧٦ برابر با ١٠٨ میلیون تن خواهد بود. چون تکنولوژی خط لوله و کمپرسور

گازی شوروی حداقل ١٥ ١٠ سال عقب تر از تکنولوژی غرب است، شوروی در چهار سال گذشته بیش

از ٥/١ میلیارد دلار کمپرسور حاصل از تکنولوژی عالی را وارد کرده است .

(سری / غیر قابل رؤیت برای بیگانگان) برای پرداخت هزینه این واردات، شوروی چند قرارداد

پایاپای لوله و گاز با غرب منعقد ساخته است. اولین معامله گازی با استرالیا در سال ١٩٦٨ امضا شد و قرار

دادهای مشابهی نیز با ایتالیا، آلمان غربی و فرانسه منعقد گردیده است. صدور گاز شوروی به منظور

تحصیل ارز معتبر تحت این قراردادها و قراردادهای مکمل دیگر در سال ١٩٧٦ به ٥/١١ میلیارد متر

مکعب رسید و قرار است تا سال ١٩٨٥ به دنبال تکمیل پروژه خط لوله اضافی به ٣٤ میلیارد متر مکعب نیز

برسد.

(خیلی محرمانه) دلایلی در دست است که نشان می دهد از سال ١٩٧٢ تا سال ١٩٧٤ رهبریت

شوروی در نظر داشت از طریق انعقاد قراردادهای جبرانی با غرب و ژاپن گاز طبیعی تویمان (و یاکوتیان)

را بیشتر توسعه دهد. (قرارداد نورث استار که هرگز منعقد نشد و مشارکت آمریکا را تضمین می کرد از

این گونه قراردادها بود.) این روش، که از طرف نخبگان متنفذ درونی شوروی به عنوان به هدر دادن ثروت

ملی مورد انتقاد قرار گرفته بود، از طریق «اصلاحیه استیونسون» غیر ممکن اعلام شد (که در دسامبر

١٩٧٤ تصویب گردید)، که آن هم به نوبه خود مانع از صدور اعتبارات آمریکا برای پروژه های نیروی

شوروی گردید.

(خیلی محرمانه) علیرغم عدم توانایی استراتژی «گاز بزرگ» شوروی در پیشرفت گاز طبیعی احتمالاً

در موازنه انرژی داخلی کشور اهمیت بسیاری خواهد یافت، آن هم در صورتی که، تولید نفت راکد مانده و

یا سیر نزولی را در پیش گیرد که البته چنین پیش بینی شده است. طبق پیش بینیهای سازمان سیا، تا سال

١٩٨٥ گاز طبیعی حدود ٤٠ درصد بازده کلی سوخت شوروی را تشکیل خواهد و جایگزین نفت خواهد

شد و به صورت مهمترین کالای صادراتی شوروی در خواهد آمد. وابستگی فزاینده به گاز