آزمايش كنيد ـ خداوند به ايمانشان آگاه‌تر است ـ هرگاه آنان را مؤمن يافتيد، آن‌ها را به سوى كافران باز نگردانيد. نه آن‌ها براى كافران حلالند و نه كافران براى آن‌ها حلال، و آن‌چه را همسران آن‌ها [براى ازدواج با اين زنان] پرداخته‌اند، به آنان بپردازيد و...[١]

اى پيامبر! هنگامى كه زنان مؤمن نزد تو آيند تا با تو بيعت كنند كه چيزى را شريك خدا قرار ندهند؛ دزدى و زنا نكنند؛ فرزندان خود را نكشند؛ تهمت و افترايى پيش دست و پاى خود نياورند [= به شوهرانشان، جز فرزندان خودِ ايشان را نسبت ندهند] و در هيچ كار شايسته‌اى مخالفتِ فرمان تو نكنند، با آن‌ها بيعت كن و براى آنان از درگاه خداوند آمرزش بطلب كه خداوند آمرزنده و مهربان است.[٢]

٧. زنان نيز همچون مردان، مالك مى‌شوند و از استقلال اقتصادى بهره‌مند هستند. در دنياى غرب، تا همين چند دهه اخير، زنان استقلال اقتصادى نداشتند؛ حال آن‌كه در جهان اسلام به سبب آموزه‌هاى قرآن، زنان از ابتدا دسترنج خود را مالك و در ارث سهيم شدند.[٣]

٨. همان‌گونه كه پدران داراى يك سلسله حقوق خانوادگى هستند، مادران نيز حقوقى دارند كه از حقوق پدران هم بيش‌تر است. بى‌شك، تأثير تكوينى پدر و مادر در تشكيل خانواده، تولّد فرزندان، تهيه وسايل معاش آنان و نيز تعليم و تربيت ايشان، منشأ يك رشته حقوق خانوادگى براى آنان مى‌شود. همچنين، بدون ترديد مادر از آن رو كه نزديك نُه ماه، فرزند را در شكم خود دارد و تقريباً دو سال، او را شير مى‌دهد و پرستارى و حضانتِ او را عهده‌دار است، تأثيرى بيش از پدر دارد؛ بنابراين بايد حقّى بيش از او داشته باشد؛ به همين جهت، قرآن و روايات، افزون بر آن‌كه حقوق مشتركى را براى والدين اثبات مى‌كنند، بر حقوق مادر بيش‌تر پاى مى‌فشرند. روايات بسيارى وجود دارد كه نشان مى‌دهد، حقّ مادر بيش از پدر، و بهشت زير پاى مادران است و سفارش‌هاى شگفت‌انگيز ديگرى كه از ذكر آن‌ها صرف‌نظر مى‌كنيم.

برخى از آيه‌هاى قرآن[٤] حقوق مشترك پدر و مادر را گوشزد مى‌كند؛ از جمله در سوره

[١] ممتحنه (٦٠)، ١٠. [٢] همان، ١٢. [٣] ر.ك: نساء (٤)، ٣٢ و ٣٣. [٤] ر.ك: عنكبوت (٢٩) ،٨؛ بقره (٢)، ٨٣؛ نساء (٤)، ٣٦؛ انعام (٦)، ١٥١؛ مريم (١٩)، ١٤.