پس در اصل پذيرش اسلام، اجبارى نيست (لا اكراه فى الدين) و اعتقاد به خدا و پيامبر و قيامت قابل تحميل بر ديگران نيست، اما بعد از پذيرش اسلام بايد به احكام و فرامين آن عمل نمود و بعنوان مثال بايد نماز خواند، بايد روزه گرفت، و بايد از اوامر پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) و امام(عليه السلام) پيروى كرد و همينطور باقى مقرّرات دينى را بدون استثنا بايد رعايت نمود. زيرا پذيرش هر دين و قانونى، پذيرش لوازم و پيامدهاى آن هم مى‌باشد و گرنه هيچ نظام اجتماعى شكل نخواهد گرفت و هر كس به ميل شخصى خود عمل خواهد كرد.

در اين زمينه (لزوم پيروى از تمامى دستورهاى دينى) در سوره مباركه نساء آيه ١٥٠ و ١٥١ با صراحت مى‌فرمايد: «اِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ يُرِيدُونَ أَنْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ يَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْض وَ نَكْفُرُ بِبَعْض وَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَّخِذُوا بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً اُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ حَقّاً وَ أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ عَذَاباً مُهِيناً»؛ يعنى آن كسانى كه مى‌خواهند دين را تجزيه كنند و بگويند كه يك بخش را قبول داريم و يك بخش را قبول نداريم، اينها حقيقتاً دين را قبول ندارند و كافر هستند زيرا همه احكام از طرف خداوند است و از اين جهت ميان آنها فرقى نيست. پس انكار بعضى از دين بمنزله انكار جميع دين و مستلزم كفر و عذاب الهى است.

البته حكومت اسلامى در مسائل فردى و پنهانى دخالت نمى‌كند ولى در مسائل اجتماعى و رعايت حرمت دين و مقدسات دخالت كرده، و شهروندان را وادار به عمل مى‌كند و در اين حالت است كه ولايت پيامبر و امام و فقيه تحقق پيدا مى‌كند.

ناگفته نگذاريم كه در اين برهه برخى ـ همانند اسلاف خود در طول تاريخ ـ در صددند تا با استناد به آيات متشابه، يا مثله كردن آيات قرآنى، و يا حتّى دادن نسبت تناقض به اين آيات، اهداف شوم و ضد دينى خود را عملى نمايند و ديگران را نيز چون خود به وادى انحراف و سقوط بكشانند.

ب) شكل برون دينى

شبهه گاهى به اين صورت مطرح مى‌شود كه فصل مقوّم و مميّز انسان اختيار او است. يعنى فرق انسان با ساير حيوانات در اين است كه آنها مجبورند طبق غريزه عمل كنند، اما انسان