پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٤ - ضرورت زدودن سرمستى دل با خشيت از خدا
ديگران تداوم نمىيابد. خداوند متعالى انسان را چنان آفريده كه ناگزير است در جنبههاى مادى و معنوى از همنوعان خود استفاده كند. اگر كسى بخواهد تنها و در انزواى از جامعه زندگى كند و ارتباطى با همنوعان خويشتن نداشته باشد، نه زندگى مادىاش دوام مىيابد، چون دوام زندگى مادى مرهون استفاده از تجربيات و دانش ديگران و پيشرفتهاى مادى بشر است، و نه در جنبههاى معنوى رشد مىكند، چون رشد و تعالى در اين جنبه، با شركت در جلسات مذهبى و استفاده از مواعظ و پندهاى آموزنده و روابط سازنده معنوى حاصل مىگردد. پس حتى ارتقاى معنوى و برخوردارى از مواهب معنوى نيز به بركت اجتماع تحقق مىيابد و اگر انسانها از اجتماع و روابط جمعى بىبهره باشند و به تعامل و همكارى با يكديگر نپردازند، در جهات معنوى نيز رشد نمىكنند. البته ارتقاى معنوى در اجتماع انسانهاى صالح محقق مىگردد و هرقدر روابط انسانهاى صالح و شايسته گستردهتر و عميقتر گردد، تعالى و كمالشان فزونتر خواهد بود.
انسان نمىتواند در انزوا و به تنهايى به زندگى خود ادامه دهد و ناگزير است با جامعه ارتباط داشته باشد، اما اقشار و افراد جامعه از نظر اخلاق، اعتقادات و رفتار در يك سطح قرار ندارند. به طور كلى مىتوان جامعه را به دو گروه تقسيم كرد: گروه اول كسانى هستند كه در مسير بندگى خداوند قرار دارند و رفتارشاندرست و خداپسندانه است. در مقابلِ گروه اول كه اقليت افراد جامعه به شمار مىآيند، اكثريت افراد جامعه قرار دارند كه يا با دين و ارزشهاى دينى و الاهى مخالفاند يا بىتفاوتاند و