پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦١ - قلمرو شفاعت دوستان خدا

چنان‌كه پيامبر و ديگر معصومان(عليهم السلام) حق ندارند بدون اذن الاهى از كسى شفاعت كنند، همچنين در صورت فراهم نبودن شرايط شفاعت، نمى‌توانند كسى را شفاعت كنند. يكى از شرايط اساسى شفاعت، ايمان است و اگر كسى مؤمن از دنيا رفت، مشمول شفاعت مى‌گردد. اما اگر كسى در زندگى مشرك بود يا در زندگى اظهار ايمان مى‌كرد، اما بر اثر انجام برخى گناهان در طول عمر و عدم تدارك و توبه از آن‌ها، بى‌ايمان از دنيا رفت، در قيامت مشمول شفاعت نمى‌گردد. خداوند درباره عدم جواز استغفار و همچنين شفاعت براى مشركان مى‌فرمايد:

ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ؛[١] بر پيامبر و كسانى كه ايمان آورده‌اند سزاوار نيست براى مشركان پس از آن‌كه برايشان آشكار گرديد كه آنان اهل دوزخ‌اند طلب آمرزش كنند، هرچند خويشاوند [آنان] باشند.

   در قرآن آمده است كه حضرت ابراهيم(عليه السلام) تا پى به دشمنى آزر با خداوند نبرده بود، وعده داد كه در حق او از خداوند طلب مغفرت كند [سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كانَ بِي حَفِيًّا؛[٢] به زودى از پروردگارم براى تو آمرزش مى‌خواهم، زيرا او همواره در مورد من پرمهر بوده است] اما وقتى متوجه شد آزر اهل دشمنى با خدا است و از شرك و

كفر رويگردان نيست، از وعده خود منصرف گشت و ديگر براى او استغفار نكرد: