پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٨ - ضرورت اعتقاد به توحيد و حاكميت خداوند بر عالم
اساس رابطهاى كه با مراجعه كننده دارد كارش را سامان مىدهد. مدير مافوق به دليل رفاقت و رودربايستى با مدير مادون و احتياجى كه فعلا يا در آينده به او دارد، درخواستش را مىپذيرد.
اما در باور توحيدى ما، همه امور با اراده و مشيت الاهى انجام مىپذيرد و استقلال در تأثير، مختص خدا است و جز او كسى استقلال در تأثير ندارد. هم تأثيرات مادى و طبيعى كه به اسباب و عوامل طبيعى نظير آب و آتش مربوط است به اذن الاهى انجام مىشود و هم تأثيرات فوق طبيعى كه از سوى انبيا و اولياى خدا انجام مىگيرد، همه با اذن الاهى صورت مىپذيرد. پس شفاعت پيامبران و اولياى خداوند بر مدار و مستند به اذن خدا انجام مىگيرد و بدون اذن الاهى از سوى آنان شفاعتى صورت نمىپذيرد:
مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّ بِإِذْنِهِ...؛[١] كيست آن كس كه جز به اذن او در پيشگاهش شفاعت كند؟
معجزاتى چون زنده كردن مردگان و شفا دادن چشم كور، همه به اذن خدا و با قدرتى كه خداوند در پيامبرانش قرار داده بود، انجام مىگرفت و آنان به نمايندگى از خداوند و با اجازه او آن معجزات را ظاهر مىكردند، وگرنه آنان از پيش خود كارهاى نبودهاند. از اين رو، خداوند درباره حضرت عيسى(عليه السلام) مىفرمايد:
وَرَسُولاً إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَة مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرا
[١] بقره (٢)، ٢٥٥.