پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠ - ٢ انحراف و قساوت قلب در قرآن

مُهر نهاد و بر چشمش پرده افكند؟ پس كيست كه او را پس از [فرو گذاشتن] خدا راه نمايد؟آيا پند نمى‌گيريد؟

   همچنين خداوند مى‌فرمايد:

خَتَمَ اللهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَعَلى سَمْعِهِمْ وَعَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ؛[١] خداوند بر دل‌هايشان و بر گوش‌هايشان مُهر نهاده و بر ديدگانشان پرده‌اى است و آنان را عذابى است بزرگ.

   در آيه ديگر، دل بيمارى كه بر اثر طغيان، لجاجت و سرپيچى از اطاعت و پيروى خداوند، از هدايت الاهى محروم مانده، به مثابه دل كورگشته‌اى معرفى مى‌شود كه دريچه‌هاى شناخت حقيقت به روى آن بسته شده است و محروم از بصيرت و فرقان الاهى، در كوره‌راه‌هاى جهالت و گمراهى قدم مى‌سپرد:

فَإِنَّها لا تَعْمَى الأَْبْصارُ وَلكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُور؛[٢] چشمان [سر] نابينا نيست، بلكه [چشم ]دل‌هايى كه در سينه‌ها است، كور و نابينا است.

   در آيه ديگر مى‌فرمايد:

فَلَمّا زاغُوا أَزاغَ اللهُ قُلُوبَهُمْ؛[٣] پس چون [از حق روى گرداندند و] كجروى كردند، خدا هم دل‌هايشان را [بگردانيد و] كج ساخت.