پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٠
مىشود. پس او را بپرست و بر او توكل كن و پرودگار تو از آنچه مىكنيد غافل نيست.
در سوره حمد نيز پس از ذكر صفات برجسته خداوند، در آيه «إِيّاكَ نَعْبُدُ وَإِيّاكَ نَسْتَعِين»؛ به دو مرحله عبادت خداوند و توكل بر خدا و يارى خواهى از او اشاره شده است. با توجه به اين كه ما مكلفيم هر روز ده مرتبه سوره حمد را بخوانيم كه در آن پرستش و يارى طلبى و توكل فقط به خدا اختصاص يافته است، مىتوان استفاده كرد كه لُبّ و پيام اصلى دين، پرستش و اطاعت از خداوند و اعتماد و توكل بر آن منبع بىپايان هستى و درخواست تأمين نياز از وى و قطع اميد از ماسواى او است.
ثمره پايبندى به دو مرحلهاى كه براى ارتباط و تمسك به حبلالله ذكر شد، اين است كه انسان پس از بندگى و عبادت خالصانه خداوند و توكل بر او، چنان دلش با خداوند پيوند مىخورد و توجهاش به وى جلب مىگردد كه كاملا خود را بىنياز از غير خدا مىيابد و در پرتو ارتباط با خداوند، به چنان بىنيازى و قدرتى مىرسد كه اگر همه مردم در برابرش كرنش كنند و به او احترام بگذارند، و يا اگر همه عالم در برابرش بايستند و با او دشمنى كنند، براى او يكسان است و تفاوتى در حال او پديد نمىآيد. همين معنا را امام باقر(عليه السلام) درباره پيروان و دوستداران خويش، خطاب به جابر بن يزيد جعفى كه از اصحاب سرّ آن حضرت بوده اينگونه ذكر مىكند: