پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧ - ١ مفهوم قلب و نقش آن در آموزه هاى دينى
نايل گشتن به عالىترين كمالات الاهى، سرآمد بندگان خدا به شمار مىآمدند، اما هر يك از آنها در مقايسه با ديگر پيامبران نيز از خصوصيت و امتياز ويژهاى برخوردار شدند كه بدان معروف گرديدند. در اين بين، حضرت موسى(عليه السلام) به مقام «كليماللهى» اختصاص يافت. او در كوه طور سخن خداوند را مىشنيد و بر اين اساس از وى در آموزههاى دينى و وحيانى با عنوان «همسخن خداوند» ياد شده است:
وَكَلَّمَ اللهُ مُوسى تَكْلِيماً؛[١] و خدا با موسى آشكارا سخن گفت.
آن پيامبر بلندمرتبه، به مقام و منزلتى ره يافت كه در خلوتِ با معبود در كوه طور، مخاطب نجوا و رازهاى پروردگار گرديد و در طليعه يكى از گفتوگوهاى خصوصى و نجواهاى الاهى، خداوند از او مىخواهد خاطر خويش را به آرزوهاى طولانى نيالايد كه باعث قساوت قلب و در نتيجه محروم گشتن از جوار و رحمت الاهى مىگردد. براى روشن شدن اين بخش از روايت، لازم است به تبيين مفهوم قلب و سپس قساوت قلب بپردازيم و آنگاه نقش آرزوهاى طولانى و دراز را در قساوت قلب بررسى كنيم.
١. مفهوم قلب و نقش آن در آموزههاى دينى
واژه «قلب» فراوان در قرآن و احاديث به كار رفته و از آنجا به ادبيات مسلمانان راه يافته است. بىترديد مقصود از قلب در اين كاربرد، معناى
[١] نساء (٤)، ١٦٤.