مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ٩٧
ميان خدا و بندگان نبود تا امر و نهى و آداب الهى را به آنان برساند و بر آنچه كه جلب منافع و دفع ضررشان مىنمايد، واقف سازد؛ چه آن كه در خلقت آنان چيزى كه به وسيله آن مصالحشان از منافع و ضررشان را [بهطوركامل] بشناسند، وجود ندارد. پس اگر بر مردم (پس از ضرورت ارسال رسل) شناخت پيامبر و اطاعت از او لازم نبود، درآمدن پيامبر براى آنان سودى وجود نداشت و رفع حاجتى نمىشد و در نتيجه آمدن پيامبر، كارى بيهوده و بدون مصلحت و نفع بود و كار بيهوده از خداوند حكيمى كه- آفرينش- همه چيز را محكم و استوار كرده به دور است. «١» فوائد بعثت انبياء در بعثت پيامبران الهى، آثار و فوايد مثبت فراوانى وجود دارد كه برخى از آنها عبارتند از:
١- تمام شدن حجت:
رُسُلًا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ «٢» پيامبرانى بشارتدهنده و بيمدهنده (فرستاديم) تا براى مردم بر خداوند حجّتى بعد از (آمدن) پيامبران نباشد.
در اين گونه آيات تصريح شده كه فايده بعثت پيامبران، تمام شدن حجت خداوند بر مردم است تا هيچ گمراهى ادعا نكند اگر پيامبرى او را هدايت و راهنمايى مىكرد، ايمان مىآورد. «٣» ٢- متذكّر شدن غافلان:
با اينكه خداشناسى و خداپرستى امرى فطرى است، امّا گاهى در اثر اهتمام برخى از مردم به امور مادى و غلبه گرايشهاى حيوانى بر ايشان، مورد غفلت و فراموشى قرار مىگيرد و