مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ٢٥
رسالت دين عمدتاً پاسخگويى به نياز چهارم انسان است، در حاليكه افراد فاقد دين از پاسخگويى به خواستههاى درونى خود در اين بعد ناتوانند.
دين از نظر اجتماعى گسترش ابعاد زندگى اجتماعى انسانهاوكم رنگ شدن بساط زندگى فردى اقتضا دارد كه انسانها در پرتو همكارى با ديگران بتوانند بر مشكلات چيره گردند و با برداشتن موانع، به زندگى سعادتمندانه برسند. ولى از آنجا كه همكارى متقابل و عادلانه با روحيه زيادهطلبى برخى از انسانها سازگار نيست، اين افراد، هرگاه فرصتى به دست آورند، از تجاوز به حقوق ديگران خوددارى نمىكنند. تاريخ اين حقيقت تلخ را كه هميشه طبقه زورمند، از گروه ناتوان به عنوان ابزار زندگى استفاده مىكرده است، تأييد مىكند. همه اين زورگويىها ناشى از حس «خود خواهى» و «مرز نشناسى» برخى از انسانها است كه مىخواهند همه چيز را در مسير منافع خود قرار دهند.
بنابراين، لزوم طرح قانون اجتماعى براى تشكيل يك اجتماع صحيح انسانى احساس مىشود؛ طرحى كه داراى دو ويژگى باشد:
الف- وظايف افراد در محيط اجتماع مشخص و روشن باشد تا از برخوردها و تزاحم منافع طرفين جلوگيرى شود؛ «١» زيرا يك فرد هر قدر هم عدالتخواه و وظيفهشناس باشد، تا روش كار و خط مشى او در فعاليتهاى اجتماعى تعيين نگردد، نمىتواند از برخورد قهرى با حقوق ديگران كه لازمه يك زندگى اجتماعى است، مصون باشد.
ب- با اجراى يك سلسله اقدامات مفيد و تعيين مجازاتها، بر خودكامگىها و مرزنشناسىها خاتمه دهد.
چنين طرحى چيزى جز دين- كه زيربناى اجتماع انسانى را پىريزى مىكند- نيست.
(در درس نخست، بيان شد كه طرّاح اين طرح بايد داراى ويژگيهايى باشد كه در غير خدا