تخلف در جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥١

بى‌ترديد، كسى كه از فرمان خدا و پيامبر (ص) و امامان معصوم عليهم السّلام سرباز زند و از رفتن به جبهه خوددارى كند متخلّف محسوب مى‌شود و احكام تخلّف درباره وى جارى مى‌شود؛ به دليل آيه زير:
«فَرِحَ الُمخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلافَ رَسُولِ اللَّهِ» «١» بازنشستگان از اينكه از دستورات پيامبر اكرم (ص) تخلّف كردند، شادمان گشتند.
حال اين سؤال مطرح است كه در مورد جهاد آيا حكم «ولى فقيه» نيز چون حكم پيامبر (ص) و ائمه معصومين عليهم السلام واجب الاطاعة است و اگر ولى‌فقيه حكم به جهاد داد، سرپيچى از حكم او، تخلّف محسوب مى‌شود؟
در اين مورد بايد گفت: جهاد بر دو قسم است:
الف. جهاد دفاعى‌ ب. جهاد ابتدايى‌ در جهاد دفاعى، جهاد بر همه در حدّ كفايت واجب است و در صورتى كه به جهت كمبود نيرو يا به علل ديگرى مثل: موقعيت يا تخصّص ويژه فرد، جهاد بر او واجب عينى شد، تخلّف از آن جايز نيست، چه حكم فقيه باشد و چه نباشد.
«و اگر مقابله با هجوم و توطئه كفّار ومنحرفان به نحوى باشد كه احتياج به لشكركشى داشته باشد در زمان غيبت امام، متصدّى اين امر فقها هستند و اگر كسى با آنان مخالفت كرد با امام خود مخالفت كرده است.» «٢» جهاد ابتدايى، بنابر قول مشهور، يكى از مختصّات امام معصوم (ع) است و تنها با اجازه او امكان پذير مى‌باشد و فقهاء در اين زمينه نقشى ندارند تا تخلّفى پيش بيايد. وقتى اصل منتفى شد، فرع آن نيز منتفى است.