الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٠ - ج- با بيمار چگونه رفتار كنيم؟

٣- امام موسى بن جعفر از پدرانش عليه السلام از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نقل فرمود:

«يعيّر اللَّه عزّوجلّ عبداً من عباده يوم القيامة فيقول: عبدي ما منعك إذا مرضت أن تعودني؟ فيقول: سبحانك سبحانك أنت ربّ العباد، لا تمرض و لا تألم، فيقول: مرض اخوك المؤمن فلم تعده، وعزّتي وجلالي ولو عدته لوجدتني عنده ثمّ لتكفّلت بحوائجك فقضيتها لك وذلك من كرامة عبدي المؤمن وأنا الرحمن الرحيم» [١].

«خداوند در روز قيامت، بنده‌اى از بندگانش را نكوهش مى‌كند و مى‌گويد: بنده من! چه مانع شد از اينكه مرا عيادت كنى وقتى كه بيمار شدم؟ آن بنده در پاسخ عرض مى‌كند: خداوندا! تو پاك و منزه هستى، تو پروردگار بندگان هستى، بيمار نمى‌شوى، درد و مرض ندارى. خداوند مى‌فرمايد: برادر مؤمن تو بيمار شد و تو از آن عيادت نكردى. سوگند به عزت و جلالم اگر او را عيادت مى‌كردى، مرا هم در نزد او مى‌يافتى و سپس من هم نيازمنديهاى تو را برآورده مى‌ساختم و اين از كرامتهاى بنده مؤمن من است و من خداى بخشاينده و مهربان هستم.»

٤- امام صادق عليه السلام فرمود:

«أيّما مؤمن عاد مؤمناً مريضاً حين يصبح، شيّعه سبعون ألف ملك، فإذا قعد غمرته الرحمة واستغفروا له حتى يمسي، وإن عاده مساءً كان له مثل ذلك حتى يصبح» [٢].