تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١١ - تفسير عظمت قرآن، و مبدء و معاد

*** بعد از بيان عظمت قرآن و رسالت پيامبر ص به يكى ديگر از مهمترين پايه‌هاى عقائد اسلامى يعنى توحيد و نفى شرك پرداخته چنين مى‌گويد:" خدا آن كسى است كه آسمانها و زمين و آنچه را در ميان اين دو است در شش روز آفريده است" (اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ‌) [١] كرارا گفته‌ايم منظور از شش روز در اين آيات،" شش دوران" است، زيرا مى‌دانيم يكى از معانى" روز" در استعمالات روزمره" دوران" است، چنان كه مى‌گوئيم روزى رژيم استبدادى حكومت مى‌كرد، و امروز نظام" شورايى"، در حالى كه مى‌دانيم رژيمهاى استبدادى هزاران سال حكومت مى‌كردند، اما از آن تعبير به" روز" مى‌كنند.

و از سوى ديگر مى‌دانيم: بر آسمان و زمين دورانهاى مختلفى گذشته است:

روزى تمام كرات منظومه شمسى به صورت توده واحد مذابى بود.

روز ديگرى سيارات از خورشيد جدا شدند و به دور آن به گردش در آمدند.

روزى زمين يكپارچه آتش بود.

و روز ديگر سرد و آماده زندگى گياهان و حيوانات شد، سپس موجودات زنده طى مراحل مختلف به وجود آمدند.

(ما شرح اين معنى و نيز دورانهاى ششگانه را بطور مبسوط در جلد ششم صفحه ٢٠٠ به بعد ذيل آيه ٥٤ سوره اعراف آورده‌ايم).

بديهى است قدرت بى انتهاى پروردگار براى ايجاد تمام اين جهان در يك‌

---

[١]" اللَّه" در اين جمله مبتدا" و الذى" خبر آن است، احتمالات ديگرى در تركيب اين جمله نيز داده شده، از جمله اينكه" اللَّه" خبر مبتداى محذوف، و يا" اللَّه" مبتدا و خبر آن" ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍ‌" است، ولى اين دو احتمال چندان مناسب به نظر نمى‌رسد.