تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٩ - تفسير عظمت قرآن، و مبدء و معاد

ادعا قناعت كند بلكه مى‌خواهد بگويد چيزى كه عيانست چه حاجت به بيان است، محتواى اين كتاب خود گواه حقانيت و صحت آنست.

*** سپس به تهمتى كه بارها مشركان و منافقان بى ايمان به اين كتاب بزرگ آسمانى بسته بودند اشاره كرده مى‌فرمايد:" آنها مى‌گويند: محمد اينها را به دروغ بر خدا بسته است و از ناحيه پروردگار جهانيان نيست" (أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ‌) [١] در پاسخ ادعاى بى دليل آنها مى‌گويد:" اين افترا نيست، بلكه سخن حقى است از سوى پروردگارت" (بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ‌).

و دليل حقانيت آن در خود آن آشكار و نمايان است:

سپس به هدف نزول آن پرداخته مى‌گويد:" هدف اين بوده كه گروهى را انذار كنى كه پيش از تو انذار كننده‌اى براى آنها نيامده است، شايد پند گيرند و هدايت شوند" (لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ‌).

گر چه دعوت پيامبر اسلام هم" بشارت" است و هم" انذار" و پيامبر ص بيش از آنچه" نذير" است" بشير" است ولى در برابر قومى گمراه و لجوج بايد بيشتر روى" انذار" تكيه كرد.

جمله" هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ‌" باز اشاره به اين است كه دليل حقانيتش در خود آن مشهود است.

و جمله‌ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ‌ اشاره به اين است كه قرآن زمينه‌ساز هدايت است ولى تصميمگيرى نهايى به هر حال با خود انسان مى‌باشد.

در اينجا دو سؤال پيش مى‌آيد:

---

[١]" ام" در اينجا به معنى" بل" مى‌باشد، بعضى نيز احتمال داده‌اند كه در جمله تقديرى است و در اصل چنين بوده: ا يعترفون به ام يقولون افتراه (تفسير فخر رازى و ابو الفتوح) ولى اين احتمال بعيد به نظر مى‌رسد.