پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢ - شرح و تفسير آيا فقط خوردن و خوابيدن؟

چشمش روشن باد كه پس از سال‌ها عمر به چهارپايان رها شده بى‌شبان و گوسفندانى كه آنها را به بيابان براى چرا مى‌برند اقتدا كرده است»؛

(أَ تَمْتَلِئُ السَّائِمَةُ [١] مِنْ رِعْيِهَا [٢] فَتَبْرُكَ‌ [٣]؟ وَتَشْبَعُ الرَّبِيضَةُ [٤] مِنْ عُشْبِهَا [٥] فَتَرْبِضَ؟ وَيَأْكُلُ عَلِيٌ‌

مِنْ زَادِهِ فَيَهْجَعَ‌ [٦]! قَرَّتْ إِذاً عَيْنُهُ إِذَا اقْتَدَى بَعْدَ السِّنِينَ الْمُتَطَاوِلَةِ بِالْبَهِيمَةِ الْهَامِلَةِ [٧]،

وَالسَّائِمَةِ الْمَرْعِيَّةِ [٨]!).

هرچند امام عليه السلام در اين عبارات از خودش سخن مى‌گويد؛ ولى در واقع درسى است كه به دنياپرستان مى‌دهد آنهايى كه جز عيش و نوش هدفى ندارند و شبيه به گوسفندان و چهارپايانى هستند كه كار آنها خوردن و خوابيدن است و چقدر براى انسان ننگ است كه از اوج عظمت انسانيّت فرود آيد و هم‌طراز حيوانات رها شده در بيابان باشد. و به گفته شاعر: