پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٢ - شرح و تفسير اى دنيا از من دور شو!

و غافلان سر تا پا اشتباه تا بيدار شوند و به خود آيند و از سرگذشت پيشينيان عبرت گيرند و آينده خود را در آيينه تاريخ گذشته بخوانند.

اين سخن در واقع برگرفته از قرآن مجيد است كه همين مطلب را به صورت ديگرى دنبال مى‌كند. و بارها در خطاب‌هاى خود همگان را به بررسى تاريخ اقوام پيشين كه بر اثر غرور و غفلت گرفتار انواع بلاها شدند و خود و ثروتشان در زير خاك‌ها مدفون گشتند فرا مى‌خواند. در كلام خداوند مى‌خوانيم: « «لَقَدْ كانَ في‌ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّأُولِي الْأَلْبابِ»؛ راستى در سرگذشت آنها عبرتى براى صاحبان انديشه بود». [١]

در جاى ديگر مى‌فرمايد: « «كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ* وَزُرُوعٍ وَمَقامٍ كَريمٍ* وَنَعْمَةٍ كانُوا فيها فاكِهينَ* كَذلِكَ وَأَوْرَثْناها قَوْماً آخَرينَ* فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَالْأَرْضُ وَما كانُوا مُنْظَرينَ»؛ چه بسيار باغ‌ها و چشمه‌ها كه به جاى گذاشتند* و كشتزارها و قصرهاى پر ارزش* و نعمت‌هاى فراوان ديگر كه در آن غرق شادمانى بودند!* اين‌چنين بود (ماجراى آنان!) و ما اين (نعمت‌ها) را ميراث براى اقوام ديگرى قرار داديم* نه آسمان و زمين، بر آنان گريست و نه به آنها مهلتى داده شد». [٢]

آن‌گاه در ادامه همين سخن با چند تشبيه ديگر حال كسانى را كه فريفته دنيا شدند و آنها را كه از دام آن جستند و از زرق و برق آن رستند بيان مى‌دارد مى‌فرمايد: «هيهات! هر كس در لغزشگاه‌هايت گام بگذارد مى‌لغزد (و سقوط مى‌كند) و كسى كه بر امواج درياى تو سوار گردد غرق مى‌شود (اما) كسى كه از دام‌هاى تو كنار رود موفق و پيروز مى‌گردد و آن كس كه از دست تو سالم بماند از اينكه معيشت بر او تنگ شود نگران نخواهد شد (چرا كه) دنيا در نظرش‌

[١]. يوسف، آيه ١١١.

[٢]. دخان، آيه ٢٥-/ ٢٩.