پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٥ - ترجمه

البته ابتداى وقت نماز ظهر منهاى اين امور همان است كه قرآن مجيد با صراحت بيان كرده: « «أَقِمِ الصَّلاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ»؛ نماز را از زوال خورشيد (هنگام ظهر) بجاى آور». [١]

سپس امام عليه السلام به بيان آخر وقت فضيلت نماز عصر مى‌پردازد و مى‌فرمايد:

«و نماز عصر را هنگامى براى آنها بجاى آوريد كه خورشيد هنوز در بخشى از روز روشن و زنده است (يعنى هنوز به زردى نگراييده) بگونه‌اى كه مى‌توان تا غروب آفتاب دو فرسخ راه را طى كرد»؛

(وَصَلُّوا بِهِمُ الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ حَيَّةٌ فِي عُضْوٍ مِنَ النَّهَارِ حِينَ يُسَارُ فِيهَا فَرْسَخَانِ).

در مورد وقت نماز عصر ميان فقهاى اهل سنّت اختلاف بسيار است كه در كتب فقهى آمده؛ ولى معروف ميان علماى شيعه اين است كه آغاز وقت فضيلت نماز ظهر ابتداى زوال خورشيد از دايره نصف النهار است (البته پس از مقدار وقت لازم براى خواندن نافله ظهر) و پايان آن زمانى است كه سايه شاخص (سايه‌اى كه بعد از زوال اضافه مى‌شود) به اندازه خود شاخص شود سپس وقت فضيلت براى نماز عصر شروع مى‌شود و تا زمانى كه سايه شاخص به دو برابر خود برسد ادامه دارد. (البته بلندى و كوتاهى شاخص‌ها در اين مسأله تفاوتى ندارد).

آنچه امام عليه السلام در جمله بالا بيان فرموده اشاره به پايان وقت فضيلت نماز عصر است و آنچه در ميان فقهاى ما معروف است چندان تفاوتى با آن ندارد.

در مرحله سوم اشاره به وقت نماز مغرب كرده مى‌فرمايد: «و نماز مغرب را براى آنها هنگامى بخوانيد كه روزه دار افطار مى‌كند و حاجى از عرفات (به سوى مشعر و سپس از آنجا) به سوى منى‌ حركت مى‌كند»؛

(وَصَلُّوا بِهِمُ الْمَغْرِبَ حِينَ يُفْطِرُ الصَّائِمُ، وَيَدْفَعُ الْحَاجُّ إِلَى مِنًى‌).

[١]. اسراء، آيه ٧٨.