پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٨ - شرح و تفسير چگونه ممكن است امير مؤمنان باشم و در سختىها با آنها شريك نباشم؟

لَا طَمَعَ لَهُ فِي الْقُرْصِ، وَلَا عَهْدَ لَهُ بِالشِّبَعِ-).

همان‌گونه كه اشاره شده، امام عليه السلام در اينجا به وظيفه سنگين زمامداران و حاكمان كشورهاى اسلامى اشاره مى‌كند كه آنها نبايد به سراغ غذاهاى لذيذ و لباس‌هاى فاخر بروند در حالى كه مى‌دانند يا احتمال مى‌دهند در گوشه و كنار، افرادى گرسنه و برهنه هستند.

آن‌گاه امام عليه السلام اشاره به جنبه‌هاى عاطفى اين مسأله مى‌كند كه در واقع چهره سومى از اين موضوع است. مى‌فرمايد: «آيا من با شكمى سير بخوابم در حالى كه در اطراف من شكم‌هاى گرسنه و جگرهاى تشنه باشد و يا چنان باشم كه آن شاعر گفته است:

اين درد تو را بس كه با شكم سير بخوابى در حالى كه در اطراف تو شكم‌هاى گرسنه‌اى است كه آرزوى قطعه پوستى براى خوردن دارد!»؛

(أَوْ أَبِيتَ مِبْطَاناً [١]

وَحَوْلِي بُطُونٌ غَرْثَى‌ [٢]، وَأَكْبَادٌ حَرَّى‌ [٣]، أَوْ أَكُونَ كَمَا قَالَ الْقَائِلُ: