٦٧٦٩.بحار الأنوار ـ به نقل از جمعى از اصحاب پيامبر خدا ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله مكّه را فتح كرد و فرستادگان خود را نزد ... نصاراى نجران ... فرستاد . چون فرستادگان ايشان نزد آنان رفتند ، آنان به پيمان بزرگ خويش، روى آوردند. اسقف بزرگشان، ابو حارثه، نزدشان بود. سفارش نامه اى را كه شيث از پدرش آدم عليه السلام ، به ارث برده بود ، بيرون آورد. در آن، از جمله، چنين بود : «... معبودى جز من، خداى زنده استوار ، نيست ... . بندگانم را براى پرستشم آفريدم و حجّت خويش را بر آنان حتمى ساختم . هلا! من، فرستادگانم را ميان آنان بر مى انگيزم و كتاب هاى خويش را بر آنان فرو مى فرستم . اين را از نخستين بشرِ ياد شده ، تا احمد، پيامبر و آخرين فرستاده ام، استوار مى كنم، همان كه درودها و رحمتم را بر او قرار مى دهم و بركت هاى خويش را در دلش راه مى دهم و پيامبرانم را با او به كمال مى رسانم ... و بركت ها و طهارت بخشى خودم را در نسل او قرار داده ام».

٦٧٧٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در من، پيامبرى و بركت ، نهاده شده است.

٦٧٧١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس فرزند پسرى يافت و از روى علاقه مندى به من و تبرّك جستن به نامم ، او را «محمّد» ناميد، او و فرزندش در بهشت خواهند بود.

٦٧٧٢.امام على عليه السلام : خدايا! به محمّد صلى الله عليه و آله ، از هر كرامتى برترينِ آن را عطا كن تا آن كه هيچ يك از آفريدگانت، از جهت وسيله، نزديك تر از محمّد صلى الله عليه و آله نباشد ؛ همان كه پيشوا و رهبر خير و دعوت كننده به آن، و مايه بركت بر همه بندگان و شهرها، و رحمتى براى جهانيان است.