٦٧٧٣.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى كه نعمت وجود پيامبر خدا صلى الله علي: بنگريد به جايگاه هاى نعمت هاى خدا بر آنان، آن گاه كه پيامبرى به سويشان فرستاد و با آيين او، پيمان اطاعتشان را استوار ساخت و با دعوت او، الفتشان را فراهم آورد و اين كه چگونه نعمت، بال كرامت خود را بر سر آنان گشود و جويبارهاى بهره مندى را به سوى آنان روان ساخت و آيين، آنان را بر سر سفره بركتش به هم پيوند داد ، تا آن كه غرق نعمت ها و برخوردار از طراوت زندگى گشتند! كارها ، آنان را در سايه حكومتى مقتدر نشانيد و حالِ ايشان، آنان را در پناه عزّتى چيره، پناه داد و امورشان در قلّه حكومتى استوار به آنان روى آورد . پس حكمرانانِ بر مردم و پادشاهان اطراف سرزمين ها شدند. [ آنان،] مالك امور كسانى شدند كه پيش تر، آنان بر ايشان حكومت مى كردند ، و احكام را در ميان كسانى اجرا كردند كه پيش تر، آنان در ميان ايشان اجرا مى كردند . كسى قدرت در هم شكستن نيروى آنان را نداشت و هيچ كس خيال مبارزه با آنان را در سر نمى پروراند . [١]

٦٧٧٤.امام باقر عليه السلام ـ در توصيف پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: بركتى بود . با كسى سخن نمى گفت، مگر آن كه از ايشان مى پذيرفت.

٦٧٧٥.امام باقر عليه السلام ـ در توصيف پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: يادش نيكو و نامش مبارك بود . محمّد صلى الله عليه و آله برگزيده پسنديده، پيامبر ، و فرستاده درس ناخوانده از سوى خداوند بود.

[١] دو جمله اخير ، مفهوم كنايى متن عربى است و ترجمه الفاظ نيست .