ناميدند. «١» اين اقدام قُصَّى، موجب عزّت و سربلندى قريش گرديد و موقعيّت ايشان را در ميان ديگر قبايل عرب ممتاز ساخت.
قُصَىّ در ميان خويشان خود از ارج و منزلت والايى برخوردار بود و سخنان و دستوراتش براى همگان حكم قانون را داشت؛ حتّى مردم پس از درگذشت او نيز، همچون زمان حياتش به دستوراتش عمل كرده و آنها را غير قابل تغيير مى‌دانستند. «٢» از جمله اقدامهاى ارزشمند قصىّ- كه موقعيّت او را بيش از پيش نزد قريش تثبيت كرد- تأسيس مجلس مشورتى «دارالنّدوه» بود. با تشكيل اين مجلس، كليّه امور مربوط به كعبه و نيز امور مهمّ ديگر- از برگزارى مراسم ازدواج گرفته تا مسائل قضايى و نظامى- در اين مجلس صورت مى‌گرفت. «٣» وى در رابطه با خانه خدا و مراسم حج نيز گامهاى ارزنده‌اى برداشت.
١- پس از عهده‌دارى توليت كعبه، آن را خراب كرد و به شكلى استوار از نو ساخت؛ به گونه‌اى كه كسى تا آن روز نساخته بود و طول ديوارهاى كعبه را از نُه ذراع به هيجده ذراع گسترش داد و سقف خانه را از چوب درختهاى تنومند و چوب خرما پوشاند. «٤» ٢- به منظور حسن انجام كارها، مناصب موجود را ميان فرزندان خود: عبدالدّار، عبد مناف، عبد شمس و عبد قصّى، تقسيم كرد. منصب سقايت (آب دادن به حجّاج) و رياست را به «عبد مناف»، دار النّده را به «عبدالدّار»، رفاده (پذيرايى از حُجّاج) را به «عبدالعُزّى) و دو كنار وادى را به «عبد قصّى» داد. «٥»