با اين بيان كه اين اقدام رسول خدا (ص) بيانگر اين حقيقت بود كه در نظام اسلامى انگيزه‌هاى شخصى و قبيله‌اى نمى‌تواند ملاك و معيار برادرى و رابطه با يكديگر گردد؛ بلكه حقّ و رابطه ايمان و اعتقاد به خداست كه مى‌تواند دو نفر را در كنار هم و همراز يكديگر قرار دهد.
پايه ديگر «عقد اخوّت» اين بود كه اين اقدام به منظور صرف دوستى و ابراز علاقه به يكديگر نبود؛ بلكه اخوّتى بود مسؤوليت آور و نتيجه بخش كه نتيجه عملى آن بلافاصله در بين مسلمانان ظاهر شد و انصار نسبت به برادران مهاجر خود احساس مسؤوليت و تكليف كردند، آنها را به خانه‌هاى خود برده و در مواهب زندگى شريك خود ساختند و ايثارگرانه مسكن، غذا، پوشاك و ديگر امكانات زندگى را در اختيارشان گذاردند. «١» مهاجران نيز در جستجوى بازار كار- جهت تأمين زندگى خويش- برآمدند. عدّه‌اى از آنان در باغها و مزارع اطراف مدينه به كار پرداختند، از جمله حضرت على (ع) در نخلستان يكى از انصار مشغول به كار گرديد تا از دست رنج خود امرار معاش نمايد.
ب- پيمان سياسى با ساكنان مدينه‌ رسول خدا (ص) با عقد مواخاة بين مهاجران و انصار گام مهمّى به سوى وحدت‌