محاصره «بنى‌هاشم» و «بنى‌مطّلب» در «شعب» سه سال به طول انجاميد. در اين مدّت اموال رسول خدا (ص)، ابوطالب و خديجه خرج شد و مسلمانان دچار سختى و تنگدستى شدند. «١» تا جايى كه براى سدّ جوع از خاشاك و برگ درختان استفاده مى‌كردند. «٢» صداى گريه و استغاثه كودكان به گوش سنگدلان قريش مى‌رسيد ولى در دل آنها چندان تأثيرى نداشت. «٣» حتّى در ماههاى حرام (رجب، ذيعقده، ذيحجّه و محرّم) كه محاصره شدگان مى‌توانستند آزادانه وارد مكّه شوند و موادّ غذايى و ساير كالاهاى مورد نياز خود را تهيّه كنند، منادى «وَليد بن مُغيرِه» فرياد مى‌زد:
«هر مسلمانى كه مى‌خواهد خريد كند اجناس را به او قيمت گران بفروشيد.» «٤» همچنين وقتى كاروان بازرگانى‌اى وارد مكّه مى‌شد «ابولهب» به آنان مى‌گفت:
«اى بازرگانان! كالاها را به ياران محمّد با قيمت گران عرضه كنيد تا آنان توان خريدن نداشته باشند و خاطر جمع باشيد كه كالاهاى شما باقى نخواهد ماند؛ زيرا مى‌دانيد من مرد ثروتمندى هستم و به عهدم وفا مى‌كنم (و كالاهاى شما را با قيمت گزاف مى‌خرم).» «٥» بعضى را نيز تهديد مى‌كردند كه چنانچه كالاهاى خود را به «بنى‌هاشم» بفروشند اموالشان مصادره خواهد شد. «٦» سران قريش، علاوه بر اقدامات ياد شده، كسانى را گماشتند تا مبادا از جايى به‌