جستجوى چراگاههاى مناسب بودند تا نياز دامهاى خود را تأمينكنند. تنها در اطراف «يثرب» و «طائف» باغستانهايى وجود داشت كه برخى از مردم در آن به كشاورزى مشغول بودند. در «يمن» نيز زراعت رونق داشت.
امّا مكّه سرزمينى خشك و بى‌آب و علف داشت كه در آن موادّ مورد نياز توليد نمى‌شد؛ بدين جهت ساكنان مكّه شغل تجارت را پيشه خود كرده واز اين راه نيازمنديهاى خود را تأمين مى‌نمودند. «١» در اين راستا، وجود كعبه در اين سرزمين و تقدّسى كه اين خانه در ميان قبائل مختلف داشت و آنها را از نقاط دور و نزديك به سوى خود جذب مى‌كرد، عواملى بودكهب ه رونق بخشيدن تجارت قريش كمك مى‌كرد.
مبادلات بازرگانى قريش به منطقه حجاز محدود نمى‌شد؛ بلكه آنان- با ابتكار و پيشنهاد «هاشم» جدّ دومّم پيامبر (ص)- براى رونق دادن بازرگانى خود، اقدام به سفرهاى تجارتى در زمستان به سمت «يمن» كه گرمسير بود، و در تابستان به سمت فلسطين و شام كه منطقه سردسير بود، كردند. «٢» قرآن كريم به اين سفرها اشاره كرده مى‌فرمايد:
«لِايلَافِ قُرَيشٍ إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ» «٣» به خاطر الفت و گردهمايى قريش، الفت و گرد هم آمدنى كه دركوچ زمستانه و تابستانه دارند؛ پس بايستى كه پروردگار اين خانه را بپرستند.
جنگ و خونريزى‌ كمبود چراگاههاى مورد نياز باعث مى‌شد كه قبائل بر سر تصاحب آنها با هم به نزاع‌