عَمْرو، به هوس افتاد و از آنان تقاضاى بتى كرد تا به مكّه ببرد و عرب آن را پرستش كند.
آنان «هُبَلْ» را به وى دادند. وى، بت «هُبَلْ» را به مكّه آورد و در كعبه گذارد و اين نخستين بتى بود كه در مكّه نصب شد. پس از آن، بتهاى «إساف» و «نائِلَه» را در دو ركن كعبه نهادند. در صفا و مروه نيز بتهايى به نامهاى «مُجاوِرُ الرّيح» و «مُطْعِمُ الطَّيْر» نصب كردند.
باديه‌نشينان، چون براى حج به مكّه آمده و بتها را ديدند از قريش و خُزاعَه درباره آنها پرسيدند. گفتند: ما آنها را بدين خاطر كه ما را به خدا نزديك مى‌كنند مى‌پرستيم.
آنان وقتى چنين ديدند، بتهايى براى خويش برگزيدند؛ به گونه‌اى كه هر قبيله‌اى براى خود بتى داشت و چون عازم مكّه مى‌شدند، نخست نزد بتهاى خود رفته و در پايشان نماز مى‌گزاردند و تَلْبِيَه مى‌گفتند تا به مكّه مى‌رسيدند. «١» و بدين‌ترتيب، بت‌پرستى در همه جا و در ميان همه قبايل رايج گشت.
معروف‌ترين بتهاى عرب كه مورد تقديس و پرستش عموم قبايل و طوايف بود عبارت است از:
١- «مَنات» كه در كنار دريا از ناحيه «مُشَلَّل» در «قُدَيْد» (ميان مكّه و مدينه» قرار داشت و به نوشته «هشام كَلْبى» قديمى‌ترين بتى بود كه عرب پرستيد. «٢» اين بت مورد پرستش عموم اعراب، به ويژه دو قبيله «اوْس» و «خَزْرَج» بود.