عبدالمطّلب همچون پدرش مردى بزرگوار، بخشنده و حكيم و سفره غذا و شير و عسلش براى نيازمندان گسترده بود.
تجلّى اين صفات برجسته در وجود جدّ بزرگوار پيامبر (ص) آوازه او را در همه جا بلند و برترى‌اش را آشكار ساخت، به گونه‌اى كه همگان سرورى‌اش را پذيرفته به فضل و برترى‌اش اعتراف كردند.
قريش، مدّعى شركت در غنائم به دست آمده شد. عبدالمطلّب نپذيرفت. مسأله موكول به قرعه بين كعبه، عبدالمطّلب و قرش شد. دو آهوى طلايى به نام كعبه، و شمشيرها و زره به اسم «عبدالمطّلب» درآمد و در سهم قريش چيزى قرار نگرفت.
«عبدالمطّلب»، سهم خود را هم به كعبه بخشيد و با آن آهوان طلايى كعبه را زينت بخشيد. «١» براساس نوشته «ابن قتيبه»، تمامى هاشمى‌نسبان از طريق «عبدالمطّلب» به «هاشم» منتهى مى‌شوند؛ زيرا اگرچه هاشم پسران ديگرى نيز داشت، ولى از ايشان نسلى باقى نماند. «٢» وى، خدا را به يگانگى مى‌شناخت و جز او معبودى نپرستيد و هر سال ماه رمضان را در غار «حرا» اعتكاف مى‌كرد و به عبادت خدا مشغول مى‌شد. «٣» بريدن از خلق و پيوستن به حق در طول ماه رمضان، عبدالمطّلب را از ياد تهيدستان و بيچارگان غافل نمى‌كرد بلكه دستور مى‌داد در طول اين ماه به فقرا غذا دهند. «٤» تلاشهاى نياى ارجمند رسول خدا (ص) به رفع مشكلات مادى و گرفتاريهاى‌