از ياران دانشمند خود بنام «مُعاذِ بْنِ جَبَل» را براى تعليم قرآن و تبليغ اسلام به آن سامان فرستاد. او پس از مدتى بازگشت و مدتى بعد پيامبر (ص) «خالِدِ بْنِ وَليد» را به جاى او اعزام كرد. خالِد با روحيه خشن و برخوردهايش نتوانست فروغ ايمان را در دلها بيفروزد.
بدين خاطر، رسول خدا (ص) على عليه السّلام را مأمور ساخت تا يه يَمَن رود و مردم آن سامان را به اسلام دعوت كند. احكام دين را به آنان بياموزد و در بازگشت، ماليات مردم نَجْران را از آنان بگيرد.
رسول خدا (ص) نامه‌اى به اهل يَمَن نوشت و به على عليه السّلام فرمود تا آن را براى مردم بخواند.
به فرمان رسول خدا (ص)، على عليه السّلام با عدّه‌اى از مسلمانان رهسپار يَمَن شد.
در آنجا با قضاوتهاى حيرت‌انگيز و سخنان پرشورش شيفتگان حق را به اسلام متمايل ساخت.
تنها يك سخنرانى او در جمع قبيله «هَمْدان» و قرائت نامه رسول خدا (ص) براى اين قبيله، موجب شد تا به مصداق: «سخنى كز دل برآيد، بر دل نشيند.» در كمتر از يك روز، اين قبيله بزرگ به اسلام بگروند. «١» مسلمان شدن قبيله «هَمْدان» تأثير زيادى در گسترش اسلام در سراسر يَمَن داشت.