استفاده از سلاح پيشرفته‌ براى فتح دژ مستحكم، سلمان چاره‌اى انديشيد و به رسول خدا (ص) گفت: با بكارگيرى سلاحى همچون منجنيق و ارّابه مى‌توان دژها را فتح نمود. رسول خدا (ص) به او فرمان داد تا از اين نوع سلاحها مهيا نمايد. او نيز دست بكار شد و با ساختن منجنيق جهت پرتاب سنگهاى بزرگ بطرف ديوارهاى دژ (نظير تانك امروزى) و استفاده از ارّابه، جهت نزديك شدن به ديوارهاى دژ و تخريب آن، سلاحهاى جديدى را وارد صحنه نبرد كرد.
سقف ارّابه از چرمهاى ضخيم و سختى بود كه تيرهاى دشمن به آن كارگر نبود. «١» (نظير نفر بر زرهى). همچنين به دستور پيامبر (ص) تعداد زيادى گياه خاردار «خارخَسَكْ» در اطراف دژ ريختند (اين خارها حكم مين ضد نفر را داشت و به پاى نفرات و اسبان و شتران دشمن فرو مى‌رفت). «٢» نيروهاى اسلام، با استفاده از ارّابه توانستند خود را تا ديوارهاى دژ برسانند. چيزى به تخريب قسمتى از ديوار و فتح قعله نمانده بود كه دشمن با آتش و آهنهاى گداخته، سقف چرمين دبّابه (ارّابه جنگى آنروز) را سوزاند و آن را منهدم كرد و تعدادى از نيروهاى اسلام، شهيد يا زخمى شدند و در نتيجه تلاش براى فتح دژ بى نتيجه ماند.
بازگشت‌ بيش از بيست روز طائف در محاصره سپاه اسلام بود. قبيله ثَقيف سرسختانه مقاومت مى‌كرد و به لحاظ وجود امكانات رفاهى و اندوخته‌هاى غذايى درون دژ، اين محاصره بى نتيجه بود و دست يابى به قلعه به محاصره‌اى طولانى احتياج داشت.
از طرفى دورى از مدينه و خطر كمبود علوفه و آذوقه، سپاه اسلام را تهديد مى‌كرد.
به علاوه ماههاى حرام و موسم حج نيز نزديك بود.