آنگاه رسول خدا (ص) على عليه السلام را مأمور ساخت تا خون بهاى كشته شدگان و غرامت آسيب ديدگان را بپردازد.
على عليه السلام با اموالى كه رسول خدا (ص) در اختيارش نهاده بود رهسپار ديار بَنى جَذيمه شد و خون بهاى كشتگان و غرامت خسارت‌ها را پرداخت و حتى ظرف چوبينى كه سگ در آن آب مى‌خورد را به حساب آمد. پس از آنكه متوجه شد ديگر پرداخت خون بها و غرامتى باقى نيست به عنوان احتياط و براى اينكه مصيبت زدگان از رسول خدا (ص) خشنود شوند باقيمانده اموال را ميانشان تقسيم كرد. «١» على عليه السلام هنگامى كه بازگشت، گزارش كار خود را تقديم كرد. رسول خدا (ص) فرمود: «كارى شايسته كردى. آنچه كردى در نظرم از (داشتن) شتران سرخ مو بهتر است. پدر و مادرم فداى تو باد.» «٢» نبرد حُنَيْن‌ پنجم شوال، سال هشتم، مطابق جمعه، نهم بهمن، سال هشتم ه. ش.
فتح مكّه، مهمترين پايگاه شرك، موجب ايجاد رعب و وحشت شديدى در بين قبايل مشرك اطراف مكّه گرديد. اين قبايل براى جلوگيرى از گسترش موجب نهضتِ اسلامى تصميم گرفتند با اتحاد و همبستگى قبايل و با يك نقشه وسيع، در يك تهاجم غافلگيرانه، قبل از اينكه مسلمانان بسويشان آيند به آنان حمله برند.
قبايل مختلف: هَوازِن، ثَقيف، نَضْر، سَعْد و چند قبيله ديگر، جبهه مشتركى بر ضد اسلام تشكيل دادند و «مالِكْ بْنِ عَوْف» رهبر هَوازِن را كه جوانى جنگجو و شجاع بود به فرماندهى برگزيدند. «٣»