وجود ندارد.» «١» اعراب جاهلى، براى بت‌پرستى خود، هيچ توجيه منطقى و حجّت و دليل عقلى نداشتند جز آنكه بگويند اين روشى است كه پدران و بزرگان ما برايمان برجاى مانده است. «٢» و به بيان علّامه طباطبائى:
«پايبندى (عرب جاهلى) به بت‌پرستى در حقيقت از آثار روابط و علايق اجتماعى است كه توده‌هاى مردم، آن را از يكديگر مى‌گرفتند و پيوندهاى قومى وادارشان مى‌كرد كه از اين روشتقليد كنند و آن را براى خود سنّت قرار دهند. متقابلًا، اين سنّت موجب حفظ و تداوم روابط اجتماعى و وحدت و يكپارچگى آنان مى‌گشت.» «٣» اين بود نمودارى از وضعيّت اعتقادى عرب جاهلى كه قرآن، آن را ضلالتى آشكار خوانده است: «وَانْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفى‌ ضَلالٍ مُبينٍ.» «٤» على (ع) نيز در نهج‌البلاغه در مواردى وضع دينى عرب جاهلى را در آستانه ظهور اسلام ترسيم كرده است. از جمله مى‌فرمايد:
«خداوند محمّد صلى اللَّه عليه وآله را برانگيخت تا بيم دهنده جهانيان و امين تنزيل باشد. و در آن حال شما اى گروه عرب! با بدترين كيش و در ناهنجارترين سرزمين مى‌زيستيد، در ميان سنگهاى درشت و مارهاى گزنده‌