همديگر را بى دفاع نگذارند و در برابر پيامبر (ص) تا آخرين نفر، يكدل و يك زبان بايستند. «١» قريش از سران يهود پرسيدند: شما كه اهل كتاب قديم و صاحب علم دين هستيد، داورى كنيد كه آيا دين ما بهتر است يا دين محمد (ص)؟ سران نيرنگ باز يهود پاسخ دادند: «دين شما بهتر است و شما به حق نزديكترند.» يهوديان، عليرغم اعتقادشان به توحيد، با اين سخن، بزرگترين گناه را مرتكب شدند و لكه ننگين بزرگى بر تاريخ سياهشان افزودند، بگونه‌اى كه دكتر اسرائيل، نويسنده يهودى در كتاب «تاريخ يهوديان عربستان» مى‌نويسد: «هرگز ارزش نداشت يهود چنين خطائى را مرتكب شوند و لو اين كه قريش تقاضاى آنها را ردّ مى‌كرد. علاوه بر اين، هرگز صحيح نبود ملت يهود به بت پرستان پناه ببرد. زيرا اين رفتار با تعليمات تورات موافق نيست.» «٢» قرآن با اشاره به اين ائتلاف مى‌فرمايد: «آيا نديدى كسانى را كه بهره‌هاى از كتاب داده شده‌اند، به بتها و طاغوت مى‌گروند و به كافران و مشركان مى‌گويند كه راه شما از راه مؤمنان به حقيقت نزديكتر است ...» «٣» پس از اينكه مشركان به سران يهود قول همكارى دادند و تاريخ حركت معين شد، يهوديان متقابلًا قول دادند كه يهود «بَنى قُرَيْظَه» را كه در آن هنگام ساكن مدينه بودند به يارى بخوانند. با وادار كردن آنان به پيمان شكنى و نبرد، رهسپار قبيله «غَطَفان» شدند. غَطَفانيان علاوه بر همراهى با يهود از هم پيمانان خود «بَنى اسَد» يارى خواستند و قريش هم همپيمان خود «بَنى سُلَيْم» را به يارى فرا خواند. «٤» به تحريك يهود، بزرگترين جبهه متحد ضد نهضت اسلامى تشكيل گرديد و گروهها