رسول خدا (ص) اسيران و اموال را تحويل نگرفت و به فرمانده اعزامى فرمود:
«من هرگز به شما دستور نداده بودم كه در ماه حرام نبرد كنيد.» يهوديان و منافقان فرصت‌طلب، اين نكته ضعف را به رخ پيامبر (ص) و مسلمانان مى‌كشيدند و مى‌گفتند:
«محمّد و يارانش حرمت ماه حرام را را شكسته‌اند.» هيأت اعزامى با مشاهده اين وضع از چشم مسلمانان افتاد و زندگى در كامش تلخ شد؛ تا آنكه خداوند اين آيه را فرو فرستاد:
«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَصَدٌّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِندَ اللَّهِ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ.» «١» از تو درباره ما حرام مى‌پرسند. در پاسخ آنان بگو: جنگ در آن ماه گناهى بزرگ و مايه جلوگيرى از راه خداست؛ ولى جُرم بيرون راندن ساكنانن (اطراف) مسجد الحرام بزرگتر است و جرم فتنه بزرگتر از كشتار است.
اين آيه در عين تثبيت سنّت رايج ميان عرب و تحريم جنگ در ماههاى حرام، گناه اين پيشامد را به گردن قريش مى‌گذارد؛ زيرا آنان بودند كه همشهريان مسلمان خود را از خانه و شهرشان بيرون راندند و بر ضدّ آنان توطئه و مكر كردند. و اگر قريش دست به اين جنايت نمى‌زدند، «عبداللَّه بن جحش» چنين برخوردى با آنان نمى‌كرد. بعلاوه آيه، فتنه را (كه ظاهراً مراد از آن هياهوى مفسده‌انگيز به راه انداختن و براى مسلمين مسأله ايجاد كردن است) بزرگتر از قتل به حساب آورده است.
با نزول اين آيه پيامبر (ص) غنائم جنگى و اسيران را تحويل گرفت. قريش نماينده‌اى فرستاد تا اسيران خود را بازخريد كند. پيامبر (ص) فرمود: