وفات حضرت خديجه، همسرا فداركار رسول خدا (ص) بود. خديجه، زن ثروتمند و پاكدامن قريش كه به عشق حقيقت و معنويّت به همسرى پيامبر (ص) درآمده بود، در راه پيشبرد اهداف اسلام، خدمات ارزشمندى انجام داد و رنجهاى فراوانى كشيد. او بود كه در دوران تنهايى رسول خدا (ص) به وى گراييد و ثروت انبوه خود را در اختيار بنيانگذار اسلام نهاد تا هرگونه كه صلاح مى‌داند به مصرف رساند. او تمامى سختيها را تحمّل كرد و به خصوص در مدّت سه سال محاصره اقتصادى در «شعب ابوطالب» با وضعى جانكاه به سر برد. سرانجام، پس از ٢٥ سال زندگى سراسر ايثار و فداكارى با رسول خدا (ص) در حالى كه ٦٥ سال از عمرش مى‌گذشت، به فاصله سه يا ٣٥ روز از درگذشت ابوطالب، وفات يافت و در «حَجُون» به خاك سپرده شد. «١» اين دو مصيبت، روح بزرگ رسول خدا (ص) را در اندوه فرو برد چندانكه آن سال را سال اندوه ناميد «٢» و نيز فرمود:
«در اين روزها براى اين امّت دو مصيبت رخ داد كه نمى‌دانم براى كداميك بيشتر اندوهناك باشم.» «٣» خديجه در پرتو ايمان و بندگى خدا و خدمات ارزنده‌اش به اسلام، از چنان ارج و عظمتى در نزد پروردگارش برخوردار بود كه يكى از چهار زن برتر جهان گرديد. رسول خدا (ص) فرمود:
«بهترين زنان عالم چهار نفرند: مريم دختر عمران، خديجه دختر خويلد، فاطمه دختر محمّد (ص) و آسيه دختر مزاحم.» «٤» با توجّه به مقام و منزلت معنوى اين بانوى بزرگ بود كه رسول اكرم (ص) علاقه‌