يافتند كه اسلام اهل مكّه دروغ بوده است. روى اين جهت ناچار شدند هر كدام- به جز ابن مسعود- در پناه كسى وارد مكّه شوند. با اين حال، از شكنجه و آزار قريش مصون نماندند. بار ديگر رسول خدا (ص) به آنان اجازه داد به حبشه بازگردند. «١» دوّمين گروه مهاجر دوّمين گروه از مسلمانان، متشكّل از ٨٣ نفر مرد و هيجده نفر زن و تعدادى كودك، به سرپرستى «جعفر بن ابيطالب» روى به «حبشه» نهادند تا در پرتو اين هجرت مقدّس، ايمان و آرمانشان را حفظ كنند.
مسلمانان در سرزمين حبشه، به دور از چشم قريش و آسيب و آزار آنان، زندگى توأم با آسايشى را آغاز كردند.
آنان هرچند در غربت مى‌زيستند و در ميان مردم حبشه احساس بيگانگى مى‌كردند، ولى از نظر حفظ ايمان و عقيده‌شان در امان بودند و از اين جهت احساس آسايش و آرامش مى‌كردند.
«امِّ سَلَمَه» همسر «ابو سَلَمَة بن عبدالأَسَد» كه همراه شوهرش به حبشه هجرت كرده بود «٢» وضعيّت مسلمانان در حبشه را چنين توصيف مى‌كند:
«چون به سرزمين حبشه برآمديم، به بهترين وجه مورد حمايت نجاشى قرار گرفتيم؛ به گونه‌اى كه بر دين خود تأمين داشتيم و خداوند را آزادانه پرستش مى‌كرديم، نه آزارى مى‌ديديم و نه چيزى كه ناخوشايندمان بود مى‌شنيديم.» «٣»