هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٢

فلان (شخص گمراه) را دوست خود انتخاب نكرده بودم! او مرا از يادآورى (حق) گمراه ساخت بعد از آنكه (ياد حق) به سراغ من آمده بود! و شيطان هميشه خوار كننده انسان بوده است.
در اين آيه به حسرت بسيار شديد اينگونه افراد اشاره شده زيرا مى‌فرمايد: اينان دو دست خود را به دندان مى‌گزند نه اينكه تنها يك انگشت يا يك دست را.
احاديث فراوانى كه مؤمنان را در دوست‌يابى راهنمايى كرده صفات دوستان خوب و دوستان بد را براى آنان مى‌گويند، همه اشاره به همين جنبه دارد كه كدام دوستى‌ها هدايتگر است و كدام گمراه كننده. «١» ٤- منافقان:
وجود منافقان در هر جامعه بلاى بزرگى است زيرا با جا زدن خود در صفوف دوستان، راه تشخيص دوست از دشمن را مشكل مى‌كنند و سبب مى‌شوند كه بسيارى از افراد ندانسته به دام ضلالت آنها گرفتار آيند. قرآن مجيد به اين نكته اشاره دارد كه منافقان براى نفوذ در بين مؤمنان و فريب آنان، از هر راهى استفاده مى‌كنند. آنان حتى به نزد پيامبر (ص) آمده و با تأكيد فراوان اعلام مى‌دارند كه ما بر پيامبرى تو شهادت مى‌دهيم. خداوند متعال ضمن تصديق رسالت پيامبر اكرم (ص) بيان مى‌دارد كه منافقان دروغگو هستند؛ زيرا آنان هرگز در دل و بواقع به آن حضرت نگرويده‌اند. سپس در تعليل عمل آنان كه براى گمراه ساختن مردم چنين مى‌كنند مى‌فرمايد:
«اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ»» آنها سوگندهايشان را سپر ساختند تا مردم را از راه خدا باز دارند و كارهاى بسيار بدى انجام مى‌دهند.
اميرمؤمنان على عليه السلام به جنبه گمراهگرى منافقان اشاره نموده و همگان را از دوستى با اين گروه كه سبب هلاكت ابدى مى‌گردد نهى كرده است.
«اوصيكُمْ عِبادَاللَّهِ بِتَقْوَى اللَّهِ وَ احَذِّرُكُمْ اهْلَ النِّفاقِ، فَانَّهُمُ الضَّالُّونَ الْمُضِلّوُنَ‌