هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٩

مى‌زدند و مى‌گفتند آيا از بشرى چون خودمان تبعيت كنيم؟ و يا درخواست‌هاى جاهلانه ديگرى را مطرح مى‌كردند:
«و كسانى كه اميدى به ديدار ما ندارند گفتند: چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند و يا پروردگارمان را با چشم خود نمى‌بينيم؟ آنها درباره خود تكبرّ ورزيدند و طغيان بزرگى كردند! «١» اينان همچنين موقعيت اقتصادى و اجتماعى خويش را به رخ مؤمنان مى‌كشيدند و از پذيرش دين خدا سرباز مى‌زدند؛ چنانكه مترفان قوم نوح، خود را از ديگران بالاتر دانسته و مؤمنان پيرو نوح را «ارذلون» (افراد پست) مى‌شمردند و همين را بهانه ايمان نياوردن خود قرار داده بودند:
«قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الارْذَلُونَ» «٢» گفتند: آيا ما به تو ايمان بياوريم در حالى كه افراد پست و بى‌ارزش از تو پيروى‌كرده‌اند؟! اين گونه مقاومت‌ها در برابر دعوت حق، ريشه در صفت مذموم خودبرتربينى آنان دارد:
«إِنَّ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ إِن فِي صُدُورِهِمْ أَلَّا كِبْرٌ مَا هُم بِبَالِغِيهِ» «٣» كسانى كه در آيات خداوند بدون دليلى كه براى آنها آمده‌باشد ستيزه‌جويى كنند، در سينه‌هايشان فقط تكبّر (و غرور) است و هرگز به خواسته خود نخواهند رسيد.
٢- كردار ناپسند اعمال و رفتار در ساختن شخصيت انسان و تلقى او از جهان خارج و واقعيتها اثر