هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١
ادعاى تمدن را دارند- با اين قوانين به اجتماعات سالم تبديل نشدهاند و ظلم و جور در آن به گونه زايدالوصفى خودنمايى مىكند. همه اين موارد توجه به لزوم آسمانى بودن قوانين ودر نتيجه لزوم هدايت تشريعى بشر در اين بُعد را نيز به ما تذكر مىدهد.
٣- انسان با صرف تشخيص كار خوب از بد در بسيارى از موارد به كار خوب مشغول و از كار بد منزجر نمىشود، بلكه در تحريك انسان به كارهاى نيك و منع او از كارهاى زشت، عنصر انذار و تبشير و امر و نهى نيز ضرورى است و اين موارد نيز همان كار هدايت تشريعى است كه توسط وحى الهى به بشر ابلاغ مىگردد. امام على (ع) در يكى از بيانات خود به لزوم هدايت تشريعى اشاره فرمودهاست:
اى مردم، خداوند تبارك و تعالى زمانى كه خلق را آفريد، اراده فرمود كه آنان بر آداب رفيع و اخلاق شريف باشند و دانست كه آنها چنين نمىشوند مگر اينكه آنچه را به نفع و به ضرر آنان است به آنها بشناساند؛ و شناساندن (كامل) هم جز با امر و نهى صورت نمىگيرد و امر و نهى هم جز با وعده و وعيد جمع نمىشود و وعده تنها در سايه ترغيب و تشويق و وعيد فقط با ترساندن محقق مىشود «١» پس خداوند از روى لطفِ خود، نعمت هدايت تشريعى را براى بشر ارزانى داشته و بشر نيز جز در سايه تبعيت از هدايت آن به كمال مقصود خويش نخواهد رسيد.
غايت هدايت از تأمل در آيات شريف «وَ الَّذى خَلَقَ فَسَوّى وَ الَّذى قَدَّرَ فَهَدى»» كه درباره هدايت تكوينى است به دست مىآيد كه اين هدايت به سوى همان مقادير اندازهگيرى شده است. يعنى اشيا در هدايت تكوينى در راستاى همان مقادير تعيين شده خود حركت مىكنند و از اين مسير نيز تخلفى نمىنمايند. اين حركت چه در بُعد فردى و چه در مجموع عالم خلقت به سوى اجل مسّماى عالم خلقت روان است. زيرا خداوند تبارك و