هدايت در قرآن - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٣
محتوا) همانند يكديگر است؛ آياتى مكررّ دارد (با تكرارى شوقانگيز) كه از شنيدن آياتش لرزه بر اندام كسانى كه از پروردگارشان مىترسند مىافتد؛ سپس برون و درونشان نرم و متوجه ذكر خدا مىشود؛ اين هدايت الهى است كه هر كس را بخواهد با آن راهنمايى مىكند؛ و هر كس را خداوند گمراه سازد، رهنمايى براى او نخواهدبود.
گروه ضلالت پيشه در برخورد با آيات الهى به دليل قساوت قلبشان هيچ گونه تحول و تغييرى در آنان حاصل نشده بلكه بر كفر و عنادشان نيز افزوده مىشود. اما گروه هدايت شده دچار حالت خشيت و ترس از خدا شده و پوست بدنشان جمع مىگردد، زيرا خود را در مقابل عظمت بىپايان الهى مشاهد مىكنند و سپس با ياد خدا دلشان آرام گرفته و به رحمت حق اميدوار مىشوند.
٧- عدم تأثير گمراهى ديگران در هدايت شدگان قرآن مجيد يادآور مىشود كه اگر گروهى متوجه اعمال و رفتار خويش باشندو خود را در جرگه هدايت شدگان قرار دهند، از آثار پربركت اين هدايت، آن است كه گمراهى ديگران نمىتواند آنان را از راه راست منحرف نموده و به گمراهى بكشاند.
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنوُا عَلَيْكُمْ انْفُسَكُمْ لا يَضُرُّكُم مَنْ ضَلَّ إذا اهْتَدَيْتُمْ ...» «١» اى كسانى كه ايمان آوردهايد! مراقب خود باشيد! اگر شما هدايت يافتهايد كسانى كه گمراه شدهاند، به شما زيانى نمىرسانند.
«عَلَيْكُمْ انْفُسَكُم» بدين معناست كه ملازم نفس خود باشيد تا با مراقبت از آن به هدايتى دست يابيد كه در سايه آن ضلالت و گمراهى ديگران در شما تأثير نگذارد. ملازمت با خود به معناى معرفت نفس است كه در پناه آن انسان از ضلالت ديگران مصون مىماند.
در توضيح اين مطلب بايد گفت كه هدايت گاهى از ناحيه سخنان و توصيه ديگران براى انسان حاصل مىشود، اين هدايت موقتى است و در اثر وساوس شيطانى اثر خود