«وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى‌ آمَنُوا وَاتَّقَوا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ» «١» و اگر اهل شهرها و آبادى‌ها ايمان مى‌آوردند و تقوا پيشه مى‌كردند، بركات آسمان و زمين را بر آنها مى‌گشوديم.
البته اين بشارت مخصوص آنان نبوده و قاعده‌اى كلى است كه هر زمان اگر مردم ايمان آورند و تقوا پيشه كنند، بركات الهى در همين دنيا نيز شامل حال آنان مى‌شود. بشارت ديگر مربوط به بخشش گناهان است، خداوند در اين زمينه بشارت‌هاى فراوانى داده كه توبهِ توبه كنندگان را بپذيرد و از خطاهاى آنان درگذرد. برخى از بشارت‌هاى دنيوى قرآن مربوط به وعده نصرت به مؤمنان است، كه اگر به يارى دين خدا برخيزند، خداوند نيز به مدد آنان شتافته و به وسيله ملائكه و ديگر امدادهاى الهى، ياريشان خواهد كرد.
بشارت‌هاى مربوط به جهان آخرت نيز فراوان‌تر از آن است كه نيازى به ذكر تك تك آنها باشد، آيات فراوانى از قرآن به بيان نعم بهشتى و وعده الهى درباره دخول مؤمنان به سراى جاويد و متنعم شدن از نعمت‌هاى آن پرداخته است. «٢» در مورد انذار هم آيات ناظر به دو انذار دنيوى و اخروى هستند. به عنوان مثال قرآن مجيد، مشركان را از هلاكت در دنيا مى‌ترساند و مى‌فرمايد:
«فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنذَرْتُكُمْ صَاعِقَةً مِثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَثَمُودَ» «٣» اگر آنها روگردان شوند، بگو: من شما را از صاعقه‌اى همانند صاعقه عاد و ثمود مى‌ترسانم! و يا در آيه ديگر، عذاب‌هاى دنيوى ديگرى را بر مى‌شمارد:
بگو: او (خداوند) قادر است كه از بالا يا از زير پاى شما عذابى بر شما بفرستد، يا به صورت دسته‌هاى پراكنده شما را با هم بياميزد؛ و طعم جنگ (و اختلاف) را به هر